De vloer op ondanks haperende motoriek

In Limburg worden danslessen voor parkinsonpatiënten georganiseerd. „De deelnemers voelen zich hier vooral danser.”

Foto Chris Keulen

Uit de boxen klinken de falsetstemmen van The Bee Gees: „You should be dancing, yeah!” Juist dat dansen spreekt niet voor zich bij het gezelschap dat zich elke donderdagochtend meldt in de balletstudio van het cultuurcentrum Schunck. De deelnemers aan de danslessen in Heerlen zijn mensen met parkinson, een ziekte die de motoriek flink aantast.

„Tussen denken en doen zit een gat”, zegt de Heerlense Marjo van den Akker (69), die achttien jaar geleden de diagnose kreeg. „Sommige bewegingen doe je precies verkeerd om. Hier maakt dat niet uit. Het gaat om het bewegen, maar vooral om het plezier en de ontspanning.”

Maïté Guérin, danseres bij het Limburgse gezelschap Gotra/Joost Vrouenraets, is de vrouw achter de lessen met de naam Care to Dance?. „Er zijn op het eerste oog haast geen grotere tegenpolen denkbaar dan dans en parkinsonpatiënten”, zegt ze. „Maar de kracht van de verbeelding werkt ook in dit geval.”

In New York heeft de Mark Morris Dance Group sinds 2001 een gelijkaardig project. Guérin hoorde ervan en begon op enkele plaatsen in Zuid-Limburg en in het Belgische Luik lessen te geven. „Het is een mooie manier om eens iets artistieks te doen op een meer intieme manier.” Ziekenhuizen verwijzen door. Overheden en fondsen ondersteunen financieel.

Patiënten beleven er lol aan. Guérin geniet ook. Ze wordt er zelfs een betere danser van, denkt ze. „Door het werken met mensen met parkinson ben ik me bewuster geworden van de essentie van bewegingen. Kracht is niet alles. Je kunt het ook kleiner houden, zelfs bewegingen suggereren.”

Deels zittend, deels staand werken de deelnemers in een uur zo ongeveer het hele lijf af. Muziek van onder anderen Led Zeppelin, Elvis Presley, Earth Wind & Fire zorgt voor extra energie. Frans Vranken (61) kreeg acht jaar geleden te horen dat hij parkinson heeft. „Ik ben geen danser”, benadrukt de Heerlenaar. Toch doet hij vanaf het begin mee met Care to Dance? „Blijven multitasken, bijvoorbeeld tegelijkertijd een arm en een been bewegen, is voor parkinsonpatiënten belangrijk. En aan het einde van een uur hier is het grootste deel van mijn gewrichten aangesproken. Daar heb ik in de uren daarna profijt van.”

Het plezier vindt hij nog belangrijker. „Ik ga ook één keer in de week naar parkinsongym, maar dat is toch anders. Daar is het meer oefenen, je bent je bewuster van je handicaps, voelt je patiënt. Hier niet.” Guérin bevestigt dat later. „De deelnemers voelen zich hier vooral danser.” Vranken gaat naar huis, zet zijn hoed op en groet in het voorbijgaan. „Dag cowboy, tot volgende week!”, zegt Guérin.