Ceviche wit

Na Jerez en Rioja is de Denominación de Origen (DO) Ribeiro de bekendste wijnstreek van Spanje. Maar het merkwaardige is: alleen in Spanje zelf. Daarbuiten hebben de wijnliefhebbers nauwelijks weet dat er hier in Galicië, in het regenachtige noordwesten (aan de grens met Portugal), überhaupt wijn wordt gemaakt, vooral wit. De streek deed er buiten de landsgrenzen zelfs dermate weinig toe dat verschillende wijngidsen zich lang zelfs niet de moeite hebben getroost om ons er over te informeren.

Buur-DO Rías Baixas staat er daarentegen wel in en die kennen we inmiddels goed. Het delicate, licht aromatische wit van de albariño-druif heeft ons hart gestolen en moet ondertussen oppassen dat zijn populariteit gelijk pas houdt met kwaliteit.

Maar Ribeiro? Nooit van gehoord. Frappant, omdat hier vandaan al in de 17e eeuw wijn werd geëxporteerd naar Engeland en Italië, lang voordat Spanje’s huidige ‘grote namen’ enige faam genoten.

Ze hebben het echter een beetje laten sloffen, daar in het Spaanse noorden. Geen zin om de klanten die ergens anders gingen shoppen proberen terug te halen. Geen puf om nieuwe wijnmaakapparatuur aan te schaffen, terwijl er toch prachtige subsidies van de Europese Unie voorhanden waren.

Niemand weet eigenlijk precies reden waarom Ribeiro langzaam maar zeker van de wereld-wijnkaart verdween om nog slechts de Spanjaarden te behagen. Ondanks die vermeende nationale faam kwam ik tijdens mijn regelmatige bezoeken aan het Iberisch schiereiland de wijn uit Ribeiro toch ook nauwelijks tegen.

Te nederig, te simpel misschien? Waren de Spanjaarden inmiddels ook gezwicht voor de verlokkingen van de internationale allemansvrienden chardonnay en sauvignon blanc en konden aloude bekenden als treixadura, loureiro, godello en lado, de basis ingrediënten voor Ribeiro, ze niet meer behagen?

Een paar jaar terug meende ik echter iets te constateren dat op een kentering leek. Plots ontdekte ik in verschillende supermercados (die evenals in Nederland de grootste wijnverkopers van het land zijn) iets wat daadwerkelijk op ‘een vaste plek in het schap’ leek.

Ik vond van Cooperativa Vitivinicola del Ribeiro, de coöperatie die aan het begin van de jaren negentig in de streek de boel weer heeft wakker geschud, een fles Pazo. Voor destijds rond de drie Spaanse euro’s trof ik een witte wijn die zich het beste laat omschrijven als een kruising tussen een sappige vinho verde uit Portugal, een rinse Chacolí uit Spaans Baskenland en een montere albariño. Eigen, eenvoudig, zuiver en dorstlessend.

En kijk aan: inmiddels hebben de ambitieuzere soorten ook Nederland bereikt. Mondjesmaat, maar toch.

Zoals deze Beade Primacia 2013 (€ 11,95; Quiubo), van voornamelijk treixadura plus wat loureiro en albariño. Sappig, opgewekt en trakterend op appel- en perendrups, abrikoos en mandarijn, opgefrist door smaakpapilprikkelende zuren en een bittertje op de bagagedrager.

Lekker fris en extra smakelijk bij de thans zo in de smaak vallende lekker frisse ceviche.