Zeventig jaar chansons gevierd

Het gordijn is nog dicht, maar de piano speelt het introriedeltje van Douce France en de stemming zit er meteen in. Althans: voor wie in de stemming wil zijn voor een theateravond waarin de grootste hits uit zeventig jaar Franse chansons worden gezongen. Brel, Trenet, Bécaud, Aznavour, Fugain en zelfs Stromae – het is één ononderbroken parade van veelal overbekende nummers. Dat kan klinken als een goedkoop showtje maar dat geldt niet voor Vive La France. De vier vocalisten en het driekoppige combo zoeken het niet in soundmixachtig nazingen, maar geven dit repertoire geregeld een iets ander kleurtje zodat het toch weer als nieuw klinkt. Met als gevolg – bijvoorbeeld – dat er in Tous les garçons et les filles opeens een stukje doowop opduikt.

Philippe Elan is de enige Fransman van het ensemble, al woont en werkt hij al dertig jaar in Nederland. Zijn interpretaties klinken dus het meest authentiek, al was zijn stem op de premièrevond wegens griep niet op zijn best. Job Bovelander is echter een goede tweede, met flair en een geloofwaardige voordracht. Renée van Wegberg is wisselender; soms schiet ze in extreme musicalhoogten waar zulke chansons niet beter van worden. Ook heeft de enscenering iets onhandigs, met onwennige pasjes en een achtergrondzangeres (Annelien Spithoven) die de hele avond centraal op het toneel zit zonder veel te zongen. Wel prijzenswaardig zijn de fraai gefotografeerde Parijs-projecties waarop telkens ook de titel en de originele artiest van het bijbehorende liedje te lezen staan. Zoiets verraadt dat er met zorg is gewerkt.