Column

Verkiezingsdebat van Nieuwsuur is de satire voorbij

Dat politieke partijen en hun spindoctors zich nadrukkelijker willen bemoeien met de opzet van verkiezingsdebatten, is begrijpelijk. Het ging namelijk nogal eens mis de laatste tijd.

Het tegenover elkaar plaatsen van kandidaten die elkaar met verkiezingsleuzen om de oren slaan, daar zit buiten die vierkante kilometer in Den Haag niemand meer op te wachten. De neiging van televisieredacties om het debat dan maar te verlevendigen met vakantiefoto’s en aangescherpte tegenstellingen werkte averechts.

Maar het resultaat van al dat overleg tussen media en politiek kan ook resulteren in het slechtste van twee werelden. Het openingsdebat van de Statenverkiezingen, gisteren in Nieuwsuur, was de satire voorbij. Op Twitter gierden de volgers van het lachen en smeekten om méér van deze onzin. Menigeen wist zeker dat het politieke debat op televisie nooit eerder zo diep gezonken was.

De lijsttrekkers van de acht grootste fracties in de Eerste Kamer mochten onder leiding van Twan Huys en Dominique van der Heyde over vier thema’s met elkaar in debat: terrorisme, zorgplannen, windenergie en banengroei. Een pleidooi voor een aangeleverde stelling mocht in eerste instantie 20 seconden duren.

Dat is weinig, zeker voor leden van een instelling die doorgaans de tijd neemt om in alle rust wetsvoorstellen tegen het licht te houden. Alleen Roel Kuiper (ChristenUnie) wekte af en toe de indruk tot een chambre de réflexion te behoren, de anderen lieten zich opjagen door de suggestie dat ze een sleutelrol speelden in „de allerbelangrijkste verkiezing”.

De gewone kijker werd niet uitgelegd wie dit waren en dat wij helemaal niet op hen kunnen stemmen. Die kijker zag een paar veteranen (Elco Brinkman, Loek Hermans, Thom de Graaf) die de indruk wekten dit land al een kwart eeuw te runnen, en dat klopte. Anderen preekten met overslaande stem dat het anders moest (Tiny Kox, Marleen Barth). En twee anderen hadden duidelijk nog weinig ervaring met televisie.

De als lijsttrekker debuterende Tineke Strik (GroenLinks) en Marleen Faber (PVV) hadden geleerd dat je veel je handen moet gebruiken. Faber trok bovendien het booste gezicht dat ze in huis had en droeg een jasje met insigne dat uit The Sound of Music afkomstig leek. Op Twitter twijfelde men tussen Wehrmachtsoldaat Helga in ’Allo ’Allo en Marjan Luif in Mevrouw Ten Kate.

Ze stootte in mitrailleurtempo strofen uit: „U verwart moslims en islam! Er is niets mis met moslims, maar ze staan onder de invloed van de iéslam.”

Marleen Faber (PVV) tijdens het lijsttrekkersdebat van Nieuwsuur.

Doodleuk besloot Huys aan het eind maar eens aan de senatoren te vragen met welke partijen ze het liefst wilden gaan samenwerken. Want er moet toch weer een coalitie komen?

Dat de Eerste Kamer een heel andere functie krijgt toebedeeld dan bedoeld, kun je niet uitsluitend aan mediagekte toeschrijven. Maar de televisie is met dit soort ondoordachte opzetjes wel op z’n minst medeplichtig aan de erosie. Dan kun je inderdaad net zo goed naar stemtinder.nl surfen en provinciale kandidaten louter op hun uiterlijk beoordelen.