Column

Kunstzinnige begeleiding

Fotografe Simone Engelen, die zich aankondigde als ‘groot fan’ van mijn werk, mailde me op het juiste moment met haar kunstzinnige plan. Ik zat met de handen in het haar vanwege mijn bejaarde moeder die zichzelf had uitgenodigd voor mijn verjaardag. We zagen er erg tegenop, vooral ook omdat ze de reis per openbaar vervoer wilde maken. En toen mailde dus Simone, die voor haar project A Scripted Life dolgraag de regie van haar leven een dagje uit handen wilde geven.

„Jij mag bepalen wie ik ben, hoe ik me gedraag en wat ik doe. Zonder restricties. Jouw script zal ik zo precies mogelijk uitvoeren en op polaroid vastleggen. Kun jij in een dag een transformatie in mijn leven teweegbrengen? En wie ben ik dan, aan het eind van jouw dag?”

Ik besloot de kunstenares voor mijn karretje te spannen en zadelde haar op met de opdracht om mijn bejaarde moeder naar mijn huis te vervoeren en weer terug te brengen. Dat klonk saai, maar ik wist uit ervaring hoe makkelijk en onverwachts de paniek op een plek als Utrecht Centraal bij haar kon toeslaan.

Mijn moeder vond het gek genoeg de normaalste zaak van de wereld dat ze ’s morgens vroeg werd opgehaald door een haar onbekende vrouw over wie ze later sprak als ‘de hulpverleenster’ en ‘de stagiair’. Samen reisden ze dwars door het land en aten ze bij ons op de bank een gebakje.

Simone vertelde dat ze onder begeleiding stond van een psychiater en ook dat ze nog scripts van andere mensen van wie ze fan was ging uitvoeren, van wie Halina Reijn en Ronald Giphart de bekendsten waren.

We wensten haar veel sterkte en succes en zwaaiden naar haar en naar mijn moeder toen ze een half uur later – mijn moeder vertrekt graag op tijd – weer vertrokken. Wat zich tijdens de drie uur durende terugreis heeft afgespeeld, bleef voor ons een raadsel.

„Ik vind echt dat je haar een voldoende moet geven”, zei mijn moeder na afloop.

Zaterdag werd in Fotodok te Utrecht de tentoonstelling Do you hear me? geopend, waar onder andere het project A Scripted Life van fotografe Simone Engelen te zien is. Naast een serie polaroidfoto’s waarop ik mijn moeder, kat Duttie en onze keukentafel herkende, hing er ook een psychologisch rapport waaruit bleek dat Simone tijdens het uitvoeren van mijn script onder andere moe en diep ongelukkig was geweest.