Parel met olympische klasse

Nederland kreeg talentvolle 1.500 meter-loopster in de schoot geworpen; haar tijden zijn wereldklasse.

Goud op de Olympische Spelen in Rio in 2016 is het hoogste doel van Sifan Hassan. Foto Eric Brinkhorst

Wegblijven van de NK indooratletiek is eigenlijk onbeleefd als je nog maar vijftien maanden over het Nederlandse paspoort beschikt. Vindt Sifan Hassan. En dus keerde de voormalige Ethiopische vervroegd terug van een trainingskamp in Portugal. De atlete voelde het als haar morele plicht naar Apeldoorn te komen.

Ze wilde Nederlands kampioen worden en er voor het publiek een mooie wedstrijd van maken. Nou ja, mooi is relatief met Hassan in de baan, want zij is op de 1.500 meter zoveel sterker dan welke landgenote ook, dat ze kruipend nog zou winnen. Voor de vorm duldde de nummer één van de wereldranglijst de tegenstanders vijf ronden in haar spoor – „ik wilde niet bij de meiden weglopen” – om in de laatste drie haar overmacht te demonstreren. Onbedoeld werd Hassans optreden een vernedering voor de concurrentie. Ze won in 4.17,31 minuut, wat afgezet tegen haar beste jaartijd van 4.00,46 als een slakkengang aangemerkt kan worden.

Parel van een atleet, die Hassan. Een sportvrouw met de potentie van een olympisch kampioene, die Nederland in de schoot kreeg geworpen. Het verhaal van haar vlucht is nooit beschreven, om de simpele reden dat de atlete er niet over wil praten. Zo blijven haar achtergronden geheim. Ze is door haar moeder naar Nederland gestuurd, dat is bekend. Zonder twijfel met goede redenen, anders zou ze niet probleemloos een Nederlands paspoort hebben gekregen, zeggen mensen in haar nabije omgeving.

Afgelopen najaar keerde Hassan voor drie weken terug naar haar geboorteland. Om zes jaar na het overhaaste vertrek vast te stellen dat er veel was veranderd en het er veel regende. Te veel, naar haar zin. Geen woord over een familieweerzien. Als haar er naar wordt gevraagd, slaat Hassan haar reebruine ogen neer en doet ze er het zwijgen toe.

Nee, zegt haar trainer Honoré Hoedt, hij was niet bang dat Hassan in Ethiopië zou blijven. Hij heeft evenmin de indruk dat de reis haar van haar stuk heeft gebracht. „Ik denk eerder het tegenovergestelde. Ze beseft terdege hoe goed ze af is in Nederland. Hier ligt haar toekomst. Ze wordt goed begeleid en weet dat ze bij goede prestaties zeker is van deelname aan grote toernooien. In Ethiopië is het altijd maar afwachten of de atletiekbond bereid is jou uit te zenden.”

Waar staat Hassan na een volledig atletiekseizoen te hebben volbracht? Hoog in de hiërarchie van de middellange afstanden, zo veel is duidelijk. Europa is veroverd, met een continentale titel veldlopen onder 23 jaar, maar vooral met haar gouden (1.500 meter) en zilveren (5.000 meter) medaille op de EK, afgelopen zomer in Zürich. De vervolgstappen heeft Hassan scherp voor ogen: dit jaar in Beijing wereldkampioen worden op de 1.500 meter, om een jaar later in Rio de Janeiro olympisch goud te delven.

Grootspraak? Daar houdt Hassan niet van. Je zult haar nooit horen zeggen dat ze de beste is. Maar ze weet goed wat ze wel en niet kan. En die zelfkennis zegt haar, dat zowel de olympische als wereldtitel haalbaar is. Trainer Hoedt weet het zelfs zeker. „Omdat ze nog harder kan. Ze loopt op de 1.500 meter nu al vijf seconden sneller dan een jaar terug. En als ze specifiek aan haar snelheid gaat werken, gaat het volgend jaar weer harder, geloof me.”

Eigenlijk gaat Hassans ontwikkeling sneller dan Hoedt had verwacht. Toen hij bij de overhandiging van haar paspoort in november 2013 voorspelde dat ze olympisch goud zou winnen, dacht de trainer aan de Spelen van 2020 in Tokio, niet aan die van Rio in 2016. Maar die prognose heeft Hoedt intussen bijgesteld. Een atlete die zowel indoor als outdoor binnen een jaar ‘s werelds snelste tijden op de 1.500 meter loopt, kan eenvoudigweg niet genegeerd worden als olympische favoriete.

Om dat doel te bereiken zal er knetterhard gewerkt moeten worden. En zal Hoedt de loopster nog geregeld op haar donder moeten geven. Want Hassan heeft dezelfde eigenschap als alle natuurtalenten: ze is gemakzuchtig. „Ze zal niet snel overtraind raken”, zegt Hoedt met gevoel voor understatement. Om bij wedstrijden telkens verbaasd vast te stellen, dat ze op het moment suprême heel diep kan gaan. „Ze haalt veel uit zichzelf, dat maakt haar zo bijzonder.”

Een merkwaardigheid die tot Hoedts frustratie door sponsors niet op waarde wordt geschat. De trainer ziet niet in waarom een bedrijf wel bereid is miljoenen in een schaatsploeg te steken en hij maar geen sponsor voor een team rond een topatlete in een mondiale sport kan vinden. En wat moet het kosten? Voor 100.000 euro per jaar ben je klaar. Met wat knippen en plakken en creatief boekhouden kan hij Hassan nu een goed programma bieden, maar ideaal is het niet. Dan zou ze fulltime over een trainer, een fysio en andere specialisten moeten beschikken. Ja, als ze goud wint in Rio zal zich vast een sponsor melden. Hoedt: „Mooi om dan mee te liften op de praalwagen, maar we hebben dat geld juist in de aanloop naar Rio nodig.”