IJzig, cynisch, intiem. De Underwoods blijven intrigeren

Na groot succes komt House of Cards met seizoen 3. Het politiek gekonkel gaat door. Vanaf vrijdag te zien bij Netflix.

Foto: David Giesbrecht/Netflix

Voor wie seizoen 1 en 2 nog niet heeft gezien: stop nu met lezen. Wie de eerste twee seizoenen van House of Cards wél heeft gevolgd, weet dat Frank (Kevin Spacey) en echtgenote Claire (Robin Wright) het politieke spel, met het Witte Huis als inzet, uiterst vernuftig hebben gespeeld.

Het was dan ook een krachtig einde van seizoen 2: het moment dat Frank, even alleen gelaten door Claire, voor het eerst de Oval Office betreedt. Strijdlustig gaat hij achter het presidentiële bureau staan. Hij staart ons – toeschouwers en bondgenoten – indringend aan en slaat met zijn vuist op het hout. Bam! De slachtoffers zijn gevallen, vrienden genegeerd of met de grond gelijk gemaakt, lijken uit de kast gevallen en weer teruggeduwd. Maar Frank is gearriveerd. Hij de machtigste man ter wereld.

Wie hoog klimt, kan diep vallen. Dat geldt niet alleen voor Frank, maar ook voor de makers van House of Cards. Het door Kevin Spacey en David Fincher geproduceerde politieke drama zou eigenlijk uit twee seizoenen bestaan. Vanwege het grote succes – House of Cards won in totaal vier Emmy’s, de eerste keer dat die prestigieuze prijs naar een webserie ging, en Robin Wright kreeg een Golden Globe – werd begin vorig jaar besloten een vervolg te maken. Een gewaagde keuze, want hoe te voorkomen dat dit derde seizoen niet te veel gaat lijken op die andere presidentiële tv-serie, The West Wing?

Gelukkig komt het goed, ondanks een wat trage start. Want dit seizoen moet in de eerste twee afleveringen echt nog een beetje op gang komen. Frank, die als vicepresident de gevallen president Walker is opgevolgd, moet constateren dat de zoete smaak van de overwinning slechts van korte duur was. De verkiezingen zijn binnen achttien maanden, de opiniepeilingen ongunstig en tot overmaat van ramp wijzen de Democraten uit Franks eigen partij hem af als mogelijke kandidaat voor 2016. Flink balen dus.

Maar wie de psyche van de Underwoods inmiddels een beetje kent, weet dat we niet zo gemakkelijk van ze af zullen komen. Het politieke gekonkel en gemanipuleer, waar Frank als ‘House Majority Whip’ en vicepresident ook al in uitblonk, kan dus weer worden voortgezet. Bovendien zijn er nog altijd wat nare zaakjes uit het verleden die ook moeten worden opgelost.

Echt leuk wordt het pas als de Russische president Petrov (een geslaagde rol van Lars Mikkelsen; Sherlock, The Killing) op bezoek komt. Zonder al te veel te verklappen – ook al zijn er op internet heel wat spoilers te vinden sinds twee weken terug de eerste tien afleveringen van het derde seizoen kortstondig via Netflix waren gelekt – lijkt deze tegenstander verdacht veel weg te hebben van Vladimir Poetin. Met zijn onvoorspelbare gedrag zorgt Petrov ervoor dat de al wat koele betrekkingen tussen beide landen er, tijdens het officiële staatsdiner, niet bepaald beter op worden.

To put it mildly.

Hoe de immer koele relatie tussen Claire en Frank zich verder ontwikkelt, is eveneens een interessant gegeven dat de makers niet hebben laten liggen. Integendeel. Claire heeft grote ambities, die ze als First Lady ongegeneerd nastreeft. Via haar subtiele, milde omgangsvormen weet ze iedereen, inclusief haar echtgenoot, nagenoeg om haar vinger te winden – ook al laat ze steken vallen en zal ze, in moreel opzicht, verder van Frank verwijderd raken. Wat dat betreft is het acteerspel van Spacey en Wright nog steeds subliem. Hun relatie, balancerend tussen ijzigheid en een ongrijpbaar soort intimiteit, blijft intrigerend. En uiteraard mag de kijker ook dit keer genieten van de cynische commentaren die Frank richting de camera slingert.

Het zijn deze typerende elementen waarmee House of Cards zich nog altijd krachtig weet te onderscheiden van andere intelligente, actuele tv-drama’s als The West Wing of The Newsroom. En het zijn vooral de subtiele dialogen en speeches, vaak vol historische referenties, die een bevredigend inkijkje geven in het centrum van de macht – én laten zien hoe corrupt die macht kan zijn. Tijdens een belangrijke speech aan de natie zegt president Underwood tegen het Amerikaanse volk: „Te lang hebben wij in Washington tegen u gelogen. We zeggen dat we hier zitten om u te dienen, maar in feite dienen wij onszelf. Waarom? We worden gedreven door ons verlangen om herkozen te worden.” Heerlijk, eindelijk iemand die de waarheid spreekt en de boel gaat aanpakken. Of toch niet? Het is wel Frank Underwood die tot u spreekt.

Lees ook op nrc.nl: Meet Frank Underwolf: House of Cards volgens Sesamstraat en Frank Underwood had het kunnen bedenken: House of Cards (even) gelekt