Een hond houdt van je glimlach

Illustratie Irene Goede

Foei! Heb je thuis een hond? En ben je wel eens boos op hem? Misschien is hij net door je legokasteel heen gebanjerd, of graaft hij steeds kuilen in de tuin.

De volgende keer dat je de hond een standje geeft, moet je eens goed kijken hoe hij reageert. Hij legt zijn oren plat. Zijn staart verdwijnt tussen zijn benen. Geen geblaf, maar zacht gepiep.

Wat een verschil als je thuis komt en vrolijk de naam van je hond roept! Dan kwispelt en blaft hij, duwt zijn kop onder je hand, likt je gezicht. „Aai mij”, lijkt je hond te zeggen, „krabbel mij achter mijn oren, wees mijn allerbeste vriend!”

Honden kunnen mensen ‘lezen’. Ze weten wanneer je boos of vrolijk bent. Ze zien het aan hoe je staat en horen hoe je stem klinkt, bijvoorbeeld.

Biologen uit Oostenrijk vroegen zich af of ze dat ook aan je gezicht kunnen zien. Ze nodigden baasjes en hun honden uit op het lab. De honden kregen daar een simpel testje.

Op een scherm waren twee gezichten te zien: een vrolijk en een boos gezicht. Drukte een van de honden met zijn snuit op een glimlachend gezicht, dan kreeg hij een hondenkoekje.

Na tien keer oefenen wist de helft van de honden al dat ze op glimlachende gezichtjes moesten drukken. Nogal wiedes, denk je misschien. Als je een hond maar genoeg beloont, kun je hem álles leren. Ook het verschil tussen een vierkant en een cirkel. Of tussen een sok en een schoen. Dat betekent niets.

Maar wacht: toen probeerden de biologen honden te leren op boze gezichten te drukken. Dat ging veel moeilijker. Pas na dertig keer oefenen drukte de helft van de honden zijn snoet op het boze gezicht. Boze mensen, dat vindt een hond dus maar niks.

En om zeker te zijn, deden biologen ook een proefje met halve gezichten. De honden kregen eerst alleen foto’s van glimlachende monden te zien. Daarna moesten ze op vriendelijke ogen drukken, in plaats van boze. Ook dat ging goed. De hond snapt dus dat blije ogen en een blije mond bij elkaar horen.

De biologen vragen zich af waarom honden de emoties van mensen zo goed begrijpen. Leren ze dat als puppy? Of zit het misschien ingebakken in het hondenbrein?

Ze willen daarom nog veel meer proefjes doen. Met wolven bijvoorbeeld, en puppy’s. Er is nog genoeg werk te doen.

Intussen kun je het thuis ook zelf proberen. Kijk maar eens boos naar je hond, zo boos als je kan. Krijg je zijn oren plat gekeken?