Welterusten

Op de tweede dag van mijn rondtrip die een maand had moeten duren val ik in Melbourne en breek ik mijn voet. Twaalf dagen later rijdt mijn dochter mij met een gespalkte voet in een rolstoel over het vliegveld langs een Australische douanier. Hij werpt een serieuze blik op mijn paspoort en zegt: „You’re from Holland”, peinst even, gaat verder: „I just know one Dutch word...” Hij kijkt mij verwachtingsvol aan en ik verwacht een onbetamelijk woord. „Welterusten”, zegt hij droog. Voor het eerst in dagen kan ik onbedaarlijk lachen.