Geoliede Beethoven uit Londen

Het is altijd leuk om een buitenlands toporkest te beluisteren en tot die categorie behoort het London Philharmonic. Een orkest met een licht Nederlands tintje bovendien: Van Beinum en Haitink waren er ooit chef en sinds 2007 is Rotterdammer Yannick Nézet-Séguin vaste gastdirigent. Op een korte tournee door de Lage Landen streken de Londenaren gisteren neer in Eindhoven. Marin Alsop (1956) leidde een aantrekkelijk en goedgemutst Beethoven-programma.

De dansende Zevende symfonie met zijn meervoudige climaxen rolde glanzend en geolied – maar niet routineus – de zaal in. Met een verzorgde strijkersklank en geweldige blazerssecties musiceerde het London Philharmonic met eenheid en balans. Alsop bracht rijkgeschakeerde diepte en treffende contrasten aan, al hield ze het volume niet steeds in toom. Aan de andere kant: Beethoven vraagt in de extatische finale niet voor niets om een zeldzaam fortississimo. Overmijdelijk hoogtepunt was niettemin het Allegretto: de evergreen werd zonder poespas en special effects gespeeld, kraakhelder in al zijn simpele schoonheid.

Een andere attractie was de Franse meesterpianist David Fray (1981), die soleerde in het Derde pianoconcert. Met zijn jongensachtige, slungelige uitstraling zette Fray luisteraars op het verkeerde been, want zijn spel was pure elegantie. Gould-achtig ineengedoken aan het klavier liet hij een lichte Beethoven horen, met de trippelende motoriek die ook zijn Bach-interpretaties kenmerkt. De communicatie tussen Fray en Alsop, op het oog tegenpolen, was opvallend soepel.