Vilein en levensecht

Turist herinnert eraan dat ook ons plotseling de maat kan worden genomen, hoe veilig we ons ook wanen. En dat ons comfortabele zelfbeeld zomaar in rook kan opgaan.

©

Bij gevaar zijn drie reacties mogelijk: vluchten, doen alsof je dood bent of pal staan. De eerste twee reacties zijn doorgaans gezonder en verstandiger. Maar wie vlucht, is geen man meer.

Pal staan, dat wordt van mannen verwacht. Maar wat als schaamte bij plots gevaar niet tijdig je vluchtimpuls onderdrukt? Hoe word je dan weer man in de ogen van vrouw en kinderen, maar vooral van jezelf? Is de liefde daartegen bestand?

Het zijn de vragen die de Zweedse regisseur Ruben Östlund stelt in Turist, via een vilein levensechte casus. Als een gecontroleerde, maar schijnbaar uit de hand lopende sneeuwlawine op het terras afraast, waar een braaf Zweeds gezinnetje van zijn après-ski geniet, grist vader Tomas in een reflex zijn iPhone van tafel en kiest het hazenpad terwijl moeder Ebba de kinderen beschermt. Wanneer de sneeuwmuur slechts een wolk stuifsneeuw blijkt, doet iedereen nog even alsof er niets gebeurd is. Maar het fundament van dit gezin is kapot.

Östlund observeert haarscherp de nuances van de traumaverwerking: de ontkenning, het marchanderen, de woede en de depressie. Turist herinnert eraan dat ook ons plotseling de maat kan worden genomen, hoe veilig we ons ook wanen. En dat ons comfortabele zelfbeeld zomaar in rook kan opgaan. Wie Tomas veracht, heeft er weinig van begrepen.