Ik was die irritante dame

Op 4 februari stapte ik op Utrecht Centraal rond 17.30 uur in de trein. Ik was luid en onbeschoft aan de telefoon toen ik naast jou plaatsnam. Jij wist niet hoe snel je moest wegkijken. Ik bleef maar doorbeppen over een gescheurde jurk en een zichtbare tatoeage terwijl jij heel hard je best deed om een artikel op je telefoon te lezen. Uiteindelijk hield ik mijn smoel. Jij haalde opgelucht adem. Tot ik opeens tegen jou begon te praten. Iets met karma. Jij vond dat ‘toeval’ een stuk spannender was. Ik gaf jou gelijk en triomfantelijk stak jij jouw armen in de lucht. Mijn telefoon ging weer. Een seconde dacht ik erover om het gesprek met jou voort te zetten, maar de nieuwsgierigheid naar de date van mijn beste vriendin won het deze keer. Toen jij uitstapte op Amsterdam Amstel, keek ik nog een keer om, maar jij was al lang blij dat jouw eindstation jou de verlossing bracht. Kunnen we de volgende keer de rollen omdraaien? Jij beppen en ik luisteren.