Zo sta je te carnavallen, zo heb je een tweeling

Vrijdag beviel een Limburgse vrouw van een tweeling, terwijl ze daarvoor niet wist dat ze zwanger was. Hoe kan dat? Als de baby schopt, denk je dat het aan je darmen ligt.

De tweeling van Manon Hoogenboom, die door Limburgse media al tot de ‘vastelaovendtweeling’ is gedoopt. Beeld uit de reportage van de regionale zender L1

Donderdagavond stond Manon Hogenboom uit het Limburgse Vaesrade nog te swingen op een pre-carnavalsfeest. Vrijdagochtend beviel ze. Niet van één kind, maar van twee. En dat totaal onverwachts. Hogenboom wist niet dat ze zwanger was.

Eens in de zoveel tijd komt zo’n bizar verhaal voorbij: een meisje gaat naar de wc en bevalt plotseling van een baby. Een vrouw wier rugpijn werd aangezien voor spit of een hernia, bleek weeën te hebben. In 2006 beviel de toen 17-jarige kickbokser Pamela Vugts onverwachts van een dochter, terwijl ze de dag ervoor nog in de ring stond. En vorig jaar dacht een jonge studente misschien dat die paar extra kilo’s te maken hadden met de hoeveelheid bier die ze sinds een paar maanden dronk op de sociëteit, maar ook zij werd verrast door de komst van een baby.

Negen maanden lang niet doorhebben dat je zwanger bent: dat komt voor. Jan Nijhuis, hoogleraar verloskunde en hoofd van de afdeling gynaecologie in het Maastricht UMC, schudt het aantal voorbeelden zo uit zijn mouw. In de afgelopen 35 jaar maakte hij het op zijn afdeling zo’n vijftien tot twintig keer mee. Hoe vaak het precies gebeurt is onduidelijk, want het wordt niet geregistreerd, maar Nijhuis schat dat het in elk groot ziekenhuis in Nederland nul tot twee keer per jaar voorkomt. Gynaecoloog Hans Versendaal van het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam zegt dat het „in elk ziekenhuis jaarlijks wel een keer voorkomt”. Van een onverwachte tweeling hadden beiden overigens nog nooit gehoord.

Hoe komt het dan dat ze niets merken? Buikpijn, misselijkheid, gewichtstoename en niet ongesteld worden: voor al die zwangerschapssymptomen hebben vrouwen die ongemerkt zwanger zijn op dat moment een andere verklaring. Buikpijn: iets verkeerds gegeten, onrustige darmen of stress. Een dikkere buik: toenemende eetlust, een verandering in levensstijl of een opgeblazen gevoel passend bij de darmklachten. Geen bloedverlies: sommige vrouwen zijn zo onregelmatig ongesteld dat het ze niet opvalt, anderen slikken de pil door of hebben een spiraaltje waardoor ze geen menstruatie – laat staan een zwangerschap – verwachten.

Je doet je best om af te vallen en je denkt dat het niet lukt

Volgens Versendaal heeft lichaamsbouw er ook mee te maken: „Sommige vrouwen zijn van zichzelf zwaar gebouwd, anderen zijn juist aan het lijnen en denken dat het niet lukt. Ze vallen wel af, maar die kilo’s worden gecompenseerd door de baby.” En dan zijn er nog vrouwen die fluitend door een zwangerschap gaan, zonder enige kwaal of ongemak.

Brenda Hermsen, gynaecoloog in het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis in Amsterdam, zegt: „Er kan veel plaatsvinden in de buik zonder dat we het doorhebben. Denk bijvoorbeeld aan een tumor.”

Maar een tumor beweegt niet. Een zwangere vrouw voelt een baby in de laatste paar maanden van de zwangerschap in principe meerdere keren per dag schoppen, draaien of andere bewegingen maken. „Klopt, maar als je niet weet dat je zwanger bent, koppel je die beweging aan iets anders.”

Chronisch darmgerommel bijvoorbeeld, zegt Anneke Kwee, gynaecoloog in het UMC Utrecht en woordvoerder van de beroepsvereniging NVOG. Zij maakte zo’n onverwachte geboorte in de afgelopen twintig jaar drie keer mee. Kwee: „Tijdens zo’n zwangerschap beweegt de baby waarschijnlijk wel goed, maar als een vrouw daar niet mee bezig is, voelt ze het niet zo.”

En dat is precies het punt dat Nijhuis zo fascineert: „Het is het summum van verdringing. Dat intrigeert mij enorm: als het niet in je opkomt, is het brein blijkbaar in staat om zoiets groots als een zwangerschap weg te stoppen.”

De wetenschap heeft volgens hem nog geen oorzaak kunnen ontdekken: het komt zo weinig voor dat het onmogelijk is voor een onderzoeker om series van veertig of vijftig voorbeelden op te bouwen en te analyseren op gemeenschappelijke kenmerken. Wat Nijhuis wel opvalt bij de gevallen die hij voorbij zag komen: „Als ze bijvoorbeeld bij ons op de afdeling binnenkomen met onverklaarbare buikpijn is er niets aan ze te zien: de knopen van hun spijkerbroek zitten gewoon dicht. Maar als ik ze dan vertel dat ze zwanger zijn, springt zo’n knoop zowat open. Alsof de buik naar buiten treedt op het moment dat het hoofd het weet.”