‘Ik heb echt gerouwd, want ik hield van die film’

De regisseur van ‘Abeltje’ en ‘De Tweeling’ werkte lang aan een film over een meisje in Nederlands-Indië dat symbool wordt van de strijd tussen Oost en West. En toen ging zijn droomproject naar een andere regisseur.

Foto Rien Zilvold

Ik hou ontiegelijk veel van mijn filmprojecten. Dat heb je echt nodig om dit werk te kunnen doen. Er gaan járen voorbij voordat je plan werkelijkheid wordt. Abeltje, Kruistocht in Spijkerbroek, De Tweeling. Allemaal films waar ik zes, zeven jaar aan werkte voordat ik überhaupt met draaien kon beginnen. Als je volhoudt, gelooft in je dromen, komt het vaak goed.

„Maar aan één filmproject denk ik met weemoed terug. Een waargebeurd verhaal dat zich afspeelt in Nederlands-Indië, vlak vóór de Tweede Wereldoorlog. Het gaat over Nadra, een 5-jarig dochtertje van een Indische moeder en een Nederlandse vader in dienst van het Nederlandse leger daar. Als de Japanners het land bezetten en er oorlog uitbreekt, blijft moeder met de kinderen achter. Ze kan de kinderen niet alleen opvoeden, dus geeft ze Nadra aan een tante mee. Nadra komt in Maleisië terecht, in een islamitisch gezin.

„Als vader na acht jaar terugkomt, is het gezin incompleet. Moeder durft niet te zeggen dat ze Nadra zelf heeft weggegeven. Het wordt een internationale politieke rel. Nadra wordt het symbool van de strijd tussen Oost en West en tussen de christenen en de islamieten. Die thematiek is nog steeds actueel. En het gaat over mensen die niet gehoord worden. Dat komt in mijn films veel terug – vaak kinderen die door volwassenen niet serieus worden genomen.

„Bij Nadra was ik van de synopsis tot en met het script betrokken. Maar de financiering kwam niet rond. Toen dat eindelijk gebeurde, was ik inmiddels verbonden aan de film die ik binnenkort ga draaien: Knielen op een bed violen. De producent verruilde mij voor Theu Boermans. Dat vond ik vreselijk. Ik heb daar heel erg om gerouwd, want ik hield van die film. Het was een deel van mijn leven geworden. Een luxeprobleem, maar zo voelde het niet. Het doet nog steeds een beetje pijn. Maar ik gun het Theu, hij is heel goed, en ik ben blij dat de film in ieder geval wordt gemaakt.

„Dat we met De Tweeling de Oscar voor beste buitenlandse film niet wonnen, voelde heel anders. Dat zagen we wel een beetje aankomen. Bovendien was het al een feest om genomineerd te zijn. De hele Nederlandse pers dook op ons. We kwamen zelfs in het Achtuurjournaal. En in Hollywood werd ik als een god in Frankrijk ontvangen. Daar draait het allemaal om de regisseur. Als Oscargenomineerde krijg je een gastheer die zich over je ontfermt. In ons geval: Tom Hanks. Hij nam ons mee naar borrels en party’s en stelde ons aan iedereen voor. Een geweldige ervaring, maar ook onwerkelijk; Tom Hanks die op de wc een plasje naast je doet.”