Jamie T zet publiek in beweging met zombies

Jamie T begrijpt de kracht van een lekkere meezinger. Bijna al zijn nummers werken toe naar een aanstekelijk „ho-hey-ho” of een andere uitnodiging tot publieksparticipatie. Het straffe ritme van zijn drumster die voornamelijk boem-klap speelt, doet de rest. In de anders zo sfeerloze Tolhuistuin was het gisteren meteen gezellig.

Bij zijn debuut in 2007 werd de Londenaar Jamie Treays gerekend tot de „Thamesbeat”, met groepen als The Holloways en Mystery Jets. Die trend is inmiddels vervlogen en Jamie T moet het redden op eigen kracht. Over zijn derde album Carry on the Grudge deed hij vijf jaar en de muziek klinkt niet wezenlijk anders dan op de twee voorgaande. Treays zingzegt zijn teksten over ware personen en gebeurtenissen in Zuid-Londen, als een milde nakomeling van de sociaal bewogen muzikanten Billy Bragg en The Streets. Als hij het op een rocken zet heeft het wel iets van het fanatisme van The Clash. Ook de funky drummerbeat uit de hiphop vindt een plaats in zijn muziek.

Steunpunten bij het in beweging zetten van zijn publiek blijven oudere nummers als Salvador en If You Got the Money, allebei niet toevallig nummers die gebruikmaken van bekende strofen uit het rock-’n-rollverleden. Verreweg het zwakste moment kwam toen Jamie erbij ging zitten voor de ballade Emily’s Heart. Zijn muziek is er om te springen, te stampen en uiteindelijk zelfs te slamdancen bij het nummer Zombie, dat ondanks het horrorthema niets dan levenslust uitstraalde.