In paniek door een lach

We kennen allemaal het gevoel dat iemand naar je kijkt en snel wegkijkt op het moment dat je terugkijkt. Zoiets verwachtte ik ook die zondag in januari, in het boemeltje van Amersfoort naar Ede-Wageningen. Maar toen ik opkeek uit m’n boek bleef je kijken, en ik zag een prachtige lach. Ik wist niet wat me overkwam, forceerde iets wat op een glimlach zou moeten lijken, en dook in paniek terug in m’n boek. Ik fantaseerde hoe ik het beter had kunnen aanpakken, jij was bezig met je telefoon, af en toe werd er heen en weer gegluurd. Deze held op sokken kon maar niet kiezen tussen de vele (matige) strategieën die in z’n hoofd opkwamen, zodat hij maar niks deed in het volle bewustzijn dat hij daar spijt van zou krijgen. In Barneveld reed de trein niet verder, we knoopten nog een moeizaam gesprekje aan over niks. Ja, jij was ook op weg naar Wageningen. Mag ik die mooie lach nog een keer zien? Ik beloof dat ik nu niet schaapachtig terug zal kijken.