Eindelijk, een positief stukje over de NS

Beeld YouTube

Dit wordt een positief stukje over de NS.
Dus wie daar een hekel aan heeft…

De Nederlandse Spoorwegen zijn in hun jaarverslag over 2013 met iets leuks begonnen, kregen daar subiet een prijs voor en gaan in hun jaarverslag over 2014 een stap verder. De NS doet namelijk een poging te analyseren of zij een positieve of een negatieve maatschappelijke bijdrage levert.

Dat zou elk bedrijf moeten doen.

Een onderneming is meer dan een optelsom van beurskoersen, winstcijfers of merknamen. Een onderneming, zeker een grote onderneming, beïnvloedt op talloze manier de samenleving, positief (dienstverlening, banen, belastingbetaling) én negatief (vervuiling, ongelukken).

De NS probeert dat allemaal in geld uit te drukken. Dat is geen raketwetenschap. De cijfers zijn soms discutabel en altijd schattingen. Ook zijn niet alle maatschappelijke kosten en baten in geld uit te drukken. Zo zegt een voetnoot in de toelichting: “Het bleek niet mogelijk om de maatschappelijke impact van vrouwen aan de top te berekenen.”

Wat hebben we met z’n allen aan de NS?

De Spoorwegen waarderen hun maatschappelijke bijdrage op 7 miljard euro: dagelijks ongeveer 1 miljoen reizigers vervoeren om “te werken, studeren of recreëren en zo een bijdrage te leveren aan het economisch verkeer.” De 7 miljard heeft de NS niet zelf bedacht, maar is ontleend aan het Kennisinstituut voor Mobiliteitsbeleid van het ministerie van Infrastructuur en Milieu. Ter vergelijking: NS boekte vorig jaar ruim 4,1 miljard euro omzet.

En de kosten? Vertragingen en ongemak, zoals moeten staan in de trein. Dat kost tijd en geld omdat reizigers dan niet kunnen doen wat zij zouden willen doen, zoals werken, op tijd aankomen op de plaats van bestemming etc. De NS trekt 3 miljard euro van de opbrengsten af. Nog meer lasten, zoals tijdsverlies van en naar het station. Kost nog eens 2 miljard euro.

En dan nog het milieu

Dan is er het milieu: de NS vervuilt zelf (70 miljoen euro), de reiziger van en naar het station is ook een vervuiler (50 mln). Daar staat tegenover dat reizen met de trein de milieuvervuiling voorkomt van een aantal autoreizigers. Positieve invloed: 90 miljoen. En dan telt de NS de opbrengst van vermeden files van treinreiziger niet eens mee. Verder is de trein is ook een relatief veilig vervoermiddel.

Indrukwekkend is de becijfering van de NS als inkoper van goederen en diensten. Samen gaat dat om 1,2 miljard euro economische baten. In banen vertaald: treinreizigers zijn de ‘werkgever’ van 28.348 NS-werknemers én van nog eens 22.500 werknemers bij NS-leveranciers.

Nog een staaltje inkoopmacht: de NS sloot vorig jaar met Eneco een ‘groene energie’ contract, zodat in 2018 alle treinen op windenergie rijden. Gevolgen? Minder vervuiling door NS zelf én extra milieuwinst als automobilisten overstappen op de trein.

Maar het contract heeft ook nationale betekenis. De NS noemt zichzelf een van de grootste elektriciteitsverbruikers met 1 procent van het Nederlands verbruik, net zoveel als alle huishoudens in Amsterdam.

Het energiecontract is een perfect voorbeeld van de manier waarop inkoopmacht werkt. Als het kabinet zijn eigen energieakkoord wil bevorderen moet de rijksoverheid vergelijkbare contracten sluiten. Dankzij het NS-contract heeft Eneco nu de zekerheid van de afname van windenergie en daarmee kan Eneco financiers winnen voor de bouw van nieuwe windparken in Nederland, Zweden en België.

Maar wel op zee graag, want deze reiziger vindt dat er vanuit de trein al genoeg landschappelijke ruïnering en verrommeling is te zien.