De advocaat die je maar beter niet kunt bellen

Spin-off van Breaking Bad toont advocaat Saul Goodman in de hopeloze jaren van onschuld.

Vanwege geldgebrek woont advocaat Saul Goodman (Bob Odenkirk, links) in bij zijn licht geflipte broer Chuck (Michael McKeen).

Bij een spin-off van een succesvolle tv-serie ontstaat bijna onverbiddelijk de discussie: is het een ‘Frasier’ of een ‘Joey’?

Oftewel: is het personage, waaraan de nieuwe tv-serie is gewijd, interessant genoeg om het verhaal te dragen? In het geval van psychiater Frasier Crane, die na de sitcom Cheers in zijn eentje verder ging, werkte het. Joey Tribbiani, die na het populaire Friends een poging ondernam om solistisch te schitteren, werd door de kijker teruggefloten.

Gelukkig kunnen fans van Breaking Bad opgelucht adem halen. Na de eerste afleveringen van AMC’s tv-serie Better Call Saul – een prequel gebaseerd op Saul Goodman, de schimmige advocaat van Walter White uit Breaking Bad – valt al te concluderen dat we hier te maken hebben met ‘een Frasier’.

In deze spin-off, de eerste drie afleveringen zijn nu te zien bij Netflix, ontmoeten we Saul (Bob Odenkirk) in een tijdperk dat er nog opklapbare mobiele telefoontjes zijn en er nog wordt gebeld met grote, lompe vaste telefoons met drukknoppen. Rondrijdend door Albuquerque in een gammele bak, zien we Saul, die nog werkt onder de naam James McGill en slechts pro deo zaken afhandelt, op het dieptepunt van zijn carrière. Hij draagt foute confectiepakken en houdt kantoor in een achterkamertje in een nagelssalon waar zijn bureau tegen de verwarmingsketel staat aangeplakt. Ter voorbereiding van een pleidooi staat hij meestal in het toilet voor zich uit te oreren.

Een loser dus, maar toch geen hopeloos geval. In de eerste aflevering probeert Saul een echtpaar – de man wordt ervan verdacht ruim een miljoen te hebben verduisterd – te overtuigen hem als advocaat in te huren. We zien meteen hoe Saul zijn manipulatieve kanten inzet, een eigenschap die hij, zoals de kijkers van BB weten, zal verfijnen zodra hij het criminele pad gaat bewandelen. „Ik denk dat ik schuldig lijk als ik een advocaat inschakel”, zegt de man op benepen toon. Saul antwoordt: „Gearresteerd worden, dát zorgt ervoor dat mensen schuldig lijken. (...) Advocaten zijn als zorgverzekeringen. Hopelijk heb je er geen nodig, maar, man, wat als je er géén hebt?” Helaas, de monoloog slaat niet aan, het stel taait af, Saul gefrustreerd achterlatend.

In de scènes die daarna volgen, zien we hoe Saul via een truc alsnog het weggelopen stel voor zich probeert te winnen. Het vormt het begin van een aaneenschakeling van bizarre gebeurtenissen die ertoe leiden dat de advocaat het criminele pad op gaat.

Opvallend is dat Better Call Saul, eveneens een bedenksel van Vince Gilligan (BB) en Paul Gould, meteen vanaf de eerste aflevering een eigen signatuur heeft. De lege, troosteloze omgeving van Albuquerque doet uiteraard denken aan BB, bovendien komen voor fans een aantal bekende personages langs, maar tegelijkertijd doet de zwarte, meer luchtige Coen Brothers- humor sterk denken aan tv-series als Fargo.

Het subtiele camerawerk, waarbij de sulligheid van Saul vaak extra wordt geaccentueerd, versterkt het absurdisme dat uit bijna iedere scène spreekt.

Het zal de komende weken – Netflix zendt iedere dinsdag een nieuwe aflevering uit die wordt besproken op nrc.nl/bettercallsaul– interessant worden hoe Saul zich ontwikkelt van good guy tot slechterik. Is hij, net als Walter White, het type dat gaat genieten van zijn criminele praktijken? Of blijft hij wanhopig om zich heen grijpen naar de strohalmen van het geciviliseerde bestaan, wetend dat hij uiteindelijk toch in het moeras wegzakt?