Voor goud is de koningin van Sotsji even niet goed genoeg

Ze was zelfs internationaal sportvrouw van het jaar. Maar dit seizoen haalt ze de hoogste pieken niet.

Marrit Leenstra, Ireen Wüst en Marije Joling van Team Nederland in actie tijdens de ploegachtervolging. ANP/Jerry Lampen

Haar ogen speuren schichtig over de volle hoofdtribune van Thialf. Is Ireen Wüst geïrriteerd? Tweede op de 1.500 meter, alweer tweede, voor de derde keer zilver. Nul goud. Juichen naar het enthousiaste publiek, hoort erbij. Daar komt haar vader naar de boarding. Maar Nederlands beste schaatsster aller tijden zoekt iemand anders. Kijk, daar is hij. Een brede lach breekt door op het gezicht van Wüst. Neefje Ties wordt door opa op de kussens getild, krijgt een high five en een knuffelbeer. Trots op zijn tante. En waarom ook niet?

Het ene jaar is het andere niet. Bijna alles wat de Nederlandse schaatsers vorig jaar in Sotsji aanraakten, veranderde in goud of toch minstens een medaille: 8 goud, 7 zilver, 8 brons. Bij de WK afstanden in Heerenveen moest schaatsgrootmacht Nederland nu op de olympische afstanden genoegen nemen met de score 3-7-4. Zelfs Wüst, een jaar geleden met twee goud en drie zilver de koningin van de Spelen, kon haar succes niet evenaren. „Ik was wel goed, maar niet goed genoeg voor goud”, analyseerde ze.

Alsof ze het voelde aankomen, kondigde Wüst (28) een week voor het belangrijkste toernooi van het jaar aan dat ze na één seizoen alweer weggaat bij de vrouwenploeg van Continu, met de coaches Marianne Timmer en Gianni Romme. Op het oog had ze tot nu toe een goed seizoen, met de Europese titel in Tsjeljabinsk en een handvol wereldbekerzeges. Maar echt de hoogste pieken halen op haar favoriete afstanden, zoals vorig seizoen?

Bij de laatste twee wereldbekers op de drie kilometer was de olympisch kampioene kansloos tegen de Tsjechische wonderstayer Martina Sáblíková. Net als nu in Thialf. Op 1.000 en 1.500 meter kwam ze het hele jaar al snelheid te kort tegen de Amerikaanse specialisten Heather Richardson en Brittany Bowe. Dus ook bij dit WK. Hevig geïrriteerd knipte ze zaterdag in de catacomben met duim en middelvinger nadat Nederland knullig de ploegachtervolging had verloren van Japan. „Ik heb er vannacht wakker van gelegen”, bekende ze gisteren. Weg was haar enige reële kans op goud.

„Vorig jaar was fantastisch”, probeerde coach Timmer het missen van goud te verklaren. „Het is best lastig om in zo’n after season de batterij weer op te laden. Toch haalt ze er hier weer uit wat er op dit moment in zit. Ireen is een grote sportvrouw.”

Sportvrouw van het Jaar in Nederland, uiteraard. Beste olympische wintersporter van Sotsji, niets op af te dingen. Ja zelfs internationaal sportvrouw van het jaar, gekozen door persbureau Reuters. Vóór toptennisster Serena Williams, had ze haar moeder verbaasd door de telefoon verteld toen ze van de prijs hoorde. En de volgende ochtend in Thialf gewoon weer het hardste trainen van allemaal, en daarna het hoogste woord bij een bakkie in de kantine. Aan motivatie nooit gebrek. „In april had ik alweer zin om te beginnen”, vertelde ze voor de seizoenstart.

In de verte, in maart bij de WK allround in Calgary, daagde een prachtig doel: het wereldrecord op de 1.500 meter, dat al sinds 2005 in handen is van de Canadese Cindy Klassen met 1.51,79. Maar een optimale route er naartoe? Waar mannelijke collega’s als Sven Kramer of Koen Verweij volop wedstrijden schrapten om zich te sparen, startte Wüst altijd en overal. „Wedstrijden rijden vind ik het leukste dat er is”, vertelde ze gisteren. „Maar misschien had ik er wel een paar moeten laten schieten. Bowe en Richardson reden niet in Seoul of Obihiro.”

Negen jaar lang vertrouwde ze bij TVM blindelings op de schema’s van coach Gerard Kemkers. „Een lastige puzzel”, noemde hij de manier om Wüst op de belangrijke momenten in het seizoen op haar best te krijgen. Eerst uithoudingsvermogen kweken, dan snelheid toevoegen en tenslotte met precies de juiste combinatie van beide toeslaan. Ook technisch konden coach en pupil lezen en schrijven. „Ze graaft zich in”, constateerde een andere voormalige TVM-coach al bij een training in de aanloop naar de WK. Teveel op de punt van de schaats rijden, wat de de snelheid remt.

„Ik ga straks in alle rust een mooi driejarenplan neerzetten richting Zuid-Korea”, zei Wüst gisteren. Gaat ze in de aanloop naar Pyeongchang 2018 opnieuw samenwerken met Kemkers, sluit ze aan bij haar voormalige ploeggenoten Verweij (Corendon) of Kramer (Lotto-Jumbo)? Ze wil er nog niet mee bezig zijn. Eerst naar Calgary. En stiekem toch een beetje nagenieten van haar WK-prestaties. „Ik sta er als het moet, ga hier toch met drie keer zilver naar huis. Vanavond ben ik misschien toch wel een klein beetje trots.” En anders neefje Ties wel.