Vervoerend verlangen

Sopraan Anna Netrebko houdt de gemoederen bezig, zowel politiek als artistiek. Haar recente cd met de Vier letzte Lieder deed veel Straussliefhebbers huiveren, maar inzet voor Tsjaikovski’s verwaarloosde laatste opera Iolanta oogst veelal lof. Momenteel zingt ze de titelrol in in New York, op 14 februari is die voorstelling hier in de bioscoop te zien. In 2012 toerde ze ook al als Iolanta door Europa, en een live-uitvoering daarvan werd nu op cd vastgelegd.

Als de blinde prinses Iolanta is Netrebko in vorm, met haar omfloerste stem waarin een onpeilbaar diep verlangen doorklinkt. Dat verlangen wordt door Tsjaikovski met groot effect uitgebouwd. Een tenor laat haar, begeleid door balletsprongen van houtblazers en kreunend koper, letterlijk het licht zien, waarna Netrebko van verrukte opwinding buiten adem raakt.

Weer zo’n betaalbaar, onopmerkelijk begeleidingsvehikel voor een ster, denk je bij het Sloveens Philharmonisch Orkest. Maar de ouverture blijkt o.l.v. Emmanuel Villaume een zuchtend voorspel met blazers à la Tristan und Isolde, gevolgd door een innig octet waarboven Netrebko haar eerste tonen zingt.

Vlezige stemmen van wisselend niveau omringen haar. Beter dan de bleke bas Vitalij Kowaljow (Iolanta’s vader) klinkt de zalvende bariton Lucas Meachem als de moslimarts. Tenor Sergey Skorokhodov overtuigt als de uiterst viriele aanbidder die Iolanta het verschil tussen rode en witte rozen probeert uit te leggen. Op complexe momenten is de klank van het Sloveense koor en orkest soms wat labiel. Al met al geen strakke en transparante uitvoering, wel een vervoerende.

Weer zo’n betaalbaar, onopmerkelijk begeleidingsvehikel voor een ster, denk je bij het Sloveens Philharmonisch Orkest. Maar de ouverture blijkt o.l.v. Emmanuel Villaume een zuchtend voorspel met blazers à la Tristan und Isolde, gevolgd door een innig octet waarboven Netrebko haar eerste tonen zingt.

Vlezige stemmen van wisselend niveau omringen haar. Beter dan de bleke bas Vitalij Kowaljow (Iolanta’s vader) klinkt de zalvende bariton Lucas Meachem als de moslimarts. Tenor Sergey Skorokhodov overtuigt als de uiterst viriele aanbidder die Iolanta het verschil tussen rode en witte rozen probeert uit te leggen. Op complexe momenten is de klank van het Sloveense koor en orkest soms wat labiel. Al met al geen strakke en transparante uitvoering, wel een vervoerende. Al met al geen strakke en transparante uitvoering, wel een vervoerende.