Rouw met de schoonheid van Bach als medium

Regisseur Katie Mitchell (50), nu in de Amsterdamse Stadsschouwburg geëerd met een festival, staat bekend om haar inventieve bewerkingen. Voor Trauernacht, eerder te zien in Aix-en-Provence, selecteerde de jonge barokdirigent en oud countertenor Raphael Pichon veertien fragmenten uit cantates van J.S. Bach, door Mitchell bewerkt tot een voorstelling over rouw.

Ultrakort? The Legacy meets Bach. Vier jonge mensen in strakke setting treuren aan tafel over hun vader, trekken zijn schoenen aan, schenken koffie in en ruimen af. Ze troosten en/of ergeren elkaar totdat ze er na anderhalf uur rouwverwerking met Bach als medium (Ich elender Mensch, Die Seele ruht) aan toe zijn pa’s colbert toe te vertrouwen aan de Komo-zak.

Deze Nederlandse reprise werd ingestudeerd door jonge zangers van de talentafdeling van de Nationale Opera. Hun fraaie stemmen evenaren niet steeds de egaliteit (ensembles) of solistische glans die je gewend bent van cantates onder, zegge, Gardiner, Suzuki of Koopman, maar dat is logisch. Pichon leidt zijn Ensemble Pygmalion met vloeiend gevoel voor lijnen.

Trauernacht is mede interessant omdat wordt bewezen dat het kán, muziek hergroeperen tot muziektheater. Eerste reserves smelten halverwege onder de gloeikracht van Bach en de meditatieve schoonheid van de als in tableaus vivants bewegende personages. Een fluitend acteur (Hugo Koolschijn) als schim van de vader lijkt een cliché, en je vraagt je soms af of muziek én spel niet vuriger hadden gemoeten om het thema rouw recht te doen. Maar dankzij Bach slaat toch ook de ontroering toe.