Ook met Hells Angels is deze ‘Fledermaus' ongevaarlijk

De beroemdste Weense operette is Die Fledermaus van Johan Strauss jr. De liefdesklucht is sinds de zuinig ontvangen première in 1874 uitgegroeid tot de definitie van het genre. En dat genre heeft een nogal muf geurtje – terecht of niet.

Kolfje naar de hand van het Ned. Blazers Ensemble, zou je zeggen, dat na succesvolle Mozart-operabewerkingen nu op tournee is met een spin-off van Die Fledermaus. Het NBE beschikt over de juiste mix van meesterschap en theatrale avontuurlijkheid om nieuw leven te pompen in zo’n stoffige klassieker.

Helaas is dat deze keer niet gelukt. De showtunes die componist en gitarist Vincent van Warmerdam aan Strauss’ partituur heeft onttrokken worden swingend gespeeld, maar op een zappaëske marimbavlaag of Van Warmerdams eigen frygische bluessolo na bleef het oor nergens aan hangen. De solisten die alle rollen op zich namen zongen uitstekend, met de geweldige Johannette Zomer als moeiteloze uitschieter.

Maar aan het triviale verhaal vol oubollige grappen viel weinig eer te behalen. Librettist Flip Broekman en regisseur Marc Krone hebben Strauss’ satire rond een uit de hand gelopen vleermuisgrap losjes getransponeerd naar een hier en nu dat ondanks Hells Angels, Yab Yum en een Russische maffioso maar niet smerig wilde worden. Het tempo lag laag, de tekst ontbeerde scherpte. Voor deze voorstelling werkt het NBE samen met lokale jeugdafdelingen of koren. In Wageningen beklom het Gooise Operettekoor het podium voor de finale, die in een vloek en een zucht voorbij was.