Legobijbel is meer dan een grap

Het is een van de populairste verschijnselen op internet: de legoïficatie van opvallende gebeurtenissen. De simplistische legofiguurtjes tegen de achtergrond van gedetailleerde bouwwerken, tot leven gebracht in houterig, speels en daarmee vaak humoristische stop motion-animatie: het is de speeltuin van menige nerd met te veel vrije tijd. De legoïficatie van de Bijbelverhalen kan dan niet uitblijven.

De Bijbel in 1001 blokjes. Nieuwe Testament van de brave christen-nerd Brendan Powell Smith is de logische culminatie van deze tradities. Wat niet meteen wil zeggen dat dit het hoogtepunt van de eenentwintigste-eeuwse westerse beschaving is. Maar zo belachelijk als het klinkt is het Nieuwe Testament verstript in legovorm toch ook niet.

Het Nieuwe Testament is een tikje braver dan de beroemde bijbelstrip van tekenaar Robert Crumb en daarom wat geschikter voor het aan uitdrukkingen wat minder rijke legomateriaal. De gezichtjes zijn wel met zichtbaar plezier, bij vlagen met humor, en soms zelfs met enige wellust volgetekend. De manier waarop vrouwenpoppetjes zijn afgebeeld in het verhaal waarin Jezus preekt over verleidingen is grotesk grappig: ‘Stel dat je bij God vandaan raakt door iets wat je in het rechteroog ziet’ – afgebeeld is een legopoppetje dat lijkt op een kruising tussen Jayne Mansfield en Anna Nicole Smith – ‘ruk het oog er dan uit en gooi het weg! Je kunt beter een lichaamsdeel verliezen dan dat heel je lichaam in het vuur gegooid wordt!’ – afgebeeld ligt een rood steentje: het bloederige oog.

De letterlijke invulling van de verhalen betekent niet dat we een brave invulling van de materie te zien krijgen. Natuurlijk, engeltjes hebben vleugels, en Lazarus staat waarlijk op, maar een lichaamsdeel wordt afgehakt met behulp van een cirkelzaag, wie rijk was tijdens het aardse bestaan komt in een enorme legovlammenzee terecht en het beest rijdt rond in een rode sportauto.

Komisch hoogtepunt is de bloedserieus bedoelde inleiding: ‘Dit boek schuurt soms aan tegen de conventionele interpretatie van de Bijbelse teksten en daagt de lezer uit verder te kijken dan wat we vroeger geleerd hebben op school, in de kerk, thuis, of waar dan ook.’ Dat kun je wel zeggen ja: wanneer je tussen de resten van een aardbeving de Amerikaanse vlag ziet liggen, of wanneer de Engel met zijn vat van vuur als een soort ruimtestation rond de aarde zweeft, is ‘aanschuren tegen de conventionele interpretatie’ wel een heel voorzichtige formulering. Niet geschikt voor theologische scherpslijpers natuurlijk, deze De Bijbel in 1001 blokjes, maar het is wel meer dan een grap op de manier van het internetverschijnsel.

In feite is dit niks meer en minder dan een eigentijdse versie van de Kinderbijbel: beeldender, bloediger en grappiger dan de meeste voorgangers, al kan deze lego-vorm die voorlopig nog niet vervangen: op naar het Oude Testament dus.