Lieve sukkel

De dagen van de voorzitter van de Belgische voetbalbond, François De Keersmaecker, zijn geteld. Na de voorzittersverkiezingen van juni mag hij ophoepelen. Eigenlijk wilden de grote clubs hem gisteren al dumpen, maar dat gezichtsverlies zou te groot zijn geweest in een cultuur van ballotage. Eerder werd de CEO van de KBVB, Steven Martens tot ontslag gedwongen. Weliswaar met een riante oprotpremie die in het schemerduister tussen De Keersmaecker en Martens was beklonken.

Drie ton voor vier jaren wanbeheer.

De ellende begon met het WK in Brazilië. In de hype rond de Rode Duivels werd de top van de voetbalbond zot van glorie. Alles kon. Fiësta! Er werd gegoocheld met declaraties, bonussen, fictieve en overbetaalde rekeningen. Hilarisch was de factuur van 300.000 euro voor het hotel van de spelersvrouwen dat nooit werd beslapen. Nog steeds heerst een flou artistique over deze malversatie.

Na maanden van roddel en achterklap werd de knoop doorgehakt: Martens buiten! Geheel terecht. Uit interne en externe audits was gebleken dat de WK-boekhouding een jungle was van krabbels en onleesbare bestelbonnen. Een kat vond er zijn jongen niet in terug. Het leek wel partijfinanciering uit de vorige eeuw.

Martens komt uit het tennis. Waar weinig controle is op in- en uitgaven. Hij overspeelde zijn hand niet alleen tijdens het WK, hij gedroeg zich ook als gangmaker voor de bouw van een nationaal stadion in Brussel. Daarmee riep hij bij clubs als Brugge en Standard de verdenking op uit zijn neutrale rol van CEO te zijn gevallen. Een nieuw nationaal stadion in Brussel is namelijk de vurige wens van RSC Anderlecht. Bovenop het financiële moeras van het WK woedt een onfrisse stedenoorlog, aanvankelijk mede in de regie van Martens.

Mogelijke verklaring voor het troosteloze wanbeleid is dat de top van de voetbalbond zich heeft laten meeslepen in de nationale jubel over de Rode Duivels. Deelname aan een WK was eeuwen geleden. Na het halen van de tweede ronde stond heel België op zijn kop. Het land verkeerde in een ongeziene bevlaggingsroes. Openbare gebouwen, snelwegen, auto’s, gebakjes, ondergoed, alles ademde de tricolore waanzin van de eerste dagen na de bevrijding. Gedrapeerde gevels gedrapeerde gezichten, gedrapeerde fruitbomen, alom zwart, geel, rood tot in de beddenlakens.

Wie zei ook weer dat België zou verdampen?

In die collectieve waanzin kon er door de CEO en medewerkers vrolijk op los worden gerommeld en gesjoemeld. Rekenschap was voor in de pruimentijd. Daar zorgde Martens wel voor in zijn onuitstaanbare arrogantie.

Voorzitter De Keersmaecker dekte alles toe met de glimlach van een communicant. Zelf heeft hij meer last van wereldvreemdheid dan van arrogantie. Een lobbes voor wie alles goed is als hij maar af en toe een lintje mag doorknippen in presidentiële euforie.

Lieve sukkel, eigenlijk.

Nationale voetbalteams leven altijd op grote voet. Ook het Oranjegezelschap krijg je alleen nog in businessclass en in vijfsterrenhotels. Ik schaam me weleens plaatsvervangend voor wielrenners die tussen de ratten worden ondergebracht in krotten van zogenaamde hotelletjes. Daarom zijn ze ook zo gek op de Ronde van Qatar waar ze in airco-suites van enige luxe mogen proeven. Met het immense geluk nu eens niet te moeten ontwaken als een platte tube.

Sepp Blatter wordt weggehoond voor vermeende wanpraktijken. Prima, maar bij nationale voetbalbonden kennen ze er ook wat van. Zeker als eindtoernooien succesvol zijn. Dan mag nationale trots iets kosten, hoor. Bij het Nederlands elftal werd ooit gedreigd met een staking als de gsm-kosten van de spelers niet werden verrekend.

De KNVB veranderde spoorslags in een superette van mobieltjes.