‘Ik zoek mensen die tegenwicht bieden’

Anton Vanden Bol

(64) is algemeen directeur en eigenaar van Hypotheek Visie Centrale. Vroeger was hij bokskampioen.

Handelen

„Ik was slim, maar kon niet stilzitten. ‘Anton is een echte wildzang’, stond er ooit op mijn rapport. Dat energieke zit er nog in. Met mijn boezemvriend was ik altijd buiten. Ik was een kleine handelaar. Kaarsen, brommers, verzin het maar. Op zaterdag haalde ik oude kranten op. Op de markt wachtte ik tot de bananenhandel goed liep en de kranten bijna op waren. Dan verkocht ik de kranten aan de marktkoopman. Ik vond het leuk om te doen, slim te zijn, er zat en zit niets diepers achter. Weet je, ik hou van pk’s, een Ferrari is fraaier dan een Fiat, maar uiteindelijk is geld onbelangrijk. Ik wil iets neerzetten.”

Aansporing

„Ik ben de vijfde van tien kinderen, acht van ons hebben gestudeerd. Talent faciliteren we, zeiden mijn ouders, maar verkwansel het niet. Neem je verantwoordelijkheid, zo sta ik ook in het leven. Veel mensen staan aan de gevolgkant, alles overkomt ze. Ergerlijk slachtofferdenken. ‘Doe iets!’, denk ik dan. Ik sta aan de oorzaakkant, neem het heft in eigen hand. Ik kan alleen mezelf iets kwalijk nemen. Ons Ank, mijn oudste zus, werkt als vrijwilliger in de zorg. De participatiemaatschappij bestaat allang, omdat er gelukkig mensen zijn die intrinsiek hun verantwoording nemen.”

Principe

„Mohammed Ali is een groot voorbeeld. Keuzes maken en ervoor staan. Hij ging niet naar Vietnam, al betekende dat gevangenisstraf. Bij de Nederlandse Crediet Bank ben ik weggegaan omdat ik zag dat de bank kapot ging. Ik kon een hypotheek krijgen tegen nul procent, maar ik wilde geen gouden kooi. Als directeur bij de NMB deed ik veel bijzonder beheer. Veel bankmensen werken procedureel, ik was onorthodox, haalde persoonlijk de voorraad op bij een klant als het wat opleverde. In 1990 begon ik voor mezelf. Jaren had ik klanten gezien die blind geloofden dat ons krediet het beste was. Dat zei de concurrent ook!”

Analyse

„Wij vergelijken aanbieders, proberen mensen uit te leggen dat de opbouw van een hypotheek belangrijker is dan de laagste rente. De hypotheekmarkt is ziek. Het fiatproces moet anders. Een bank zegt ‘ja’ als inkomen en de waarde van het pand overeenkomen. Maar wat gebeurt er bij een scheiding? Dat risico voelen banken nauwelijks, want als het mis gaat vangt de Nationale Hypotheek Garantie de klappen op. Dat zijn wij, de belastingbetalers. Ruim één miljoen huizen staan onder water. We zitten gevangen in een woekerpolissysteem. Daar heeft de Wet op het financieel toezicht weinig aan veranderd.”

Frictie

„Ik heb stevige conflicten gehad met franchisenemers, dat is bijna onvermijdelijk. Ik vind het teleurstellend als ik mensen niet kan overtuigen, maar zo is het leven en dan moet je afscheid nemen. Het zou pas pijnlijk zijn als ik mezelf iets zou verwijten. Als ik iets poneer heb ik vaak al een straatje gelopen. Ik heb mijn klankborden, luister, stel me kwetsbaar op. Daarna weet ik wat ik vind. Voorafgaand aan de keuze van nieuwe directieleden heb ik zelf een psychologisch onderzoek gedaan; ik zocht mensen die complementair zijn en tegenwicht bieden. Bij tegenwind krijg ik energie.”

Attitude

„Eén hoek en je ligt. Ik zal nooit iemand slaan buiten de ring, maar de wetenschap geeft me bij alles het gevoel: jij maakt me niets. Ik boks nog steeds. Veel tactiek kun je vertalen naar de maatschappij. Je kunt soms pas vooruit komen door eerst achteruit te stappen. Jij vroeg net naar tegenslag; voor een bokser hoort incasseren erbij. Het kan in de laatste seconde alsnog misgaan, dus blijf opletten. Maar het belangrijkste is houding. Ik wil heel dienstbaar zijn, maar jij gaat me niet dwingen.”

Voortgang

„Vijf jaar geleden kon ik mijn bedrijf verkopen, maar ik geloofde niet in de plannen. De man ging later inderdaad failliet. Ik ben trots dat ik het niet heb gedaan. Dan had ik geld gehad en het had veel shit gescheeld, maar het bedrijf was kapot geweest. Tweehonderd mensen zonder baan. Ik had graag met pensioen gewild, maar het is crisis, dus gaan we gewoon verder. Op zondag komen mijn kleinkinderen, dan kijk ik naar ze. Die levenslijn die wordt voorgezet, dat is goud. Mijn oudste dochter kende twee gezinnen die omkwamen bij de MH17-ramp. Het leven is niet vanzelfsprekend. Waar zou ik over piepen?”