Een kind is hij geworden, laat hem emanciperen

De man geeft er de brui aan. Het is daarom de hoogste tijd voor een flinke dosis remancipatie, samen met de vrouw, vindt Monique Samuel.

Mijn heterovriendinnen klagen steen en been. Hij wil niets. Hij weet niet wat hij wil. Hij neemt geen initiatief. Hij is nog steeds niet toe aan de volgende stap. Hij heeft nooit zin. Hij is niet van die bank af te krijgen. Hij heeft geen idee wat hij wil worden. Als ik een mooi setje aantrek, klaagt hij over hoofdpijn!

Boys will be boys. Ik vermoed dat Eva in het Hof van Eden ook al genoeg over Adam had te klagen. „Ach, heb je nu alweer de botjes niet bij het grof vuil gezet?” Mijn vriendinnen zijn de staat van klagen allang voorbij. Ze zijn wanhopig. Geen relatie die het volhoudt. Drie jaar. Vier jaar. Geen seks. Al een jaar geen seks. Of twee. Dikke tranen. En die vragen: Wat is er mis met mij? Ben ik niet mooi genoeg?

Jonge meiden zijn het. Zevenentwintig of achtentwintig op z’n hoogst. Mooi ook. Wel toe aan iets meer dan een halfzacht ei dat hem niet omhoog krijgt en nergens zin in heeft. Slim. Of op z’n minst verstandig. Niet eens per se universitair geschoold maar qua interesse en algemene intelligentie vriendlief dik een niveau of twee voorbij. En maar proberen en maar investeren. Trekken aan een dood paard, dat is wat het is.

De man is op z’n retour, dat is duidelijk. Niet alleen in Nederland, of het gepamperde noordwestelijk Europese deel van deze planeet. Nee, de man verdwijnt wereldwijd uit het zicht. Jongens presteren slechter op school. Vallen massaal uit. Zijn in het hoger onderwijs ondervertegenwoordigd en zitten achteraan in de collegezaal. Ze trouwen later. Settelen moeizaam. En nemen tenslotte steeds vaker de benen als de verantwoordelijkheid te groot wordt. Ondertussen marcheert de vrouw door. De hedendaagse vrouw is niet alleen de ruggengraat van de samenleving, maar ook van de economie, het sociale leven, de religieuze instellingen, het huishouden en het gezin. Ze heerst over alles en iedereen, behalve over zichzelf: behalve over de staat en de straat.

Toch maken nog steeds blanke oude mannen de dienst uit. Mannen die van geen wijken willen weten. Mannen die niet zelden in jongeren, vrouwen, migranten en homoseksuelen hun natuurlijke vijand zien. Van geboorte af aan een geprivilegieerde kliek, houden ze angstvallig vast aan wat hen vertrouwd is.

Op straat is een vreemde tegenbeweging aan het ontstaan. Aangewakkerd door jonge hitsige pr-mannetjes (ook al zo’n blank mannenbolwerk), sociale media en de moderne popcultuur leeft de machoman op. Een vrouwenjager is hij, zonder de charmes van de vroegere casanova. Een stoere kerel die zich aan niets of niemand bindt. Een jager constant op zoek naar een nieuwe prooi, hogere ervaringen en spannende avonturen - no strings attached.

Alles wat naar mannelijkheid riekt, moet worden gevierd. Vandaar de terugkeer van de baard. Het ongeschoren lichaam. De sterke muskuslucht. Zelfs in de homogemeenschap rust er haast een totaalverbod op ‘nichterigheid’. Wees zo mannelijk en onherkenbaar mogelijk – als homo dan. Laat je niet uitmaken voor mietje of nicht. Dat is in het nieuwe ‘mannelijke’ zelfbeeld immers de grootste belediging: het stelt je namelijk gelijk aan een … vrouw.

Opvallend genoeg vallen mijn eerder genoemde vriendinnen steeds vaker voor dit type jongen/man. Na de good guy is zo’n bad guy een verademing. Voor geld zorgen ze zelf wel. Hartzeer krijgen ze er van. Hartzeer en een abortus of, op de juiste leeftijd, een kind misschien – de zoveelste zoon of dochter zonder vader in zicht.

Nu de man voor zichzelf niet meer de traditionele rol als pater familias ziet, de geduchte vader en kostwinner (een rol overigens, die hij zelf ook niet meer wil) vaart hij zijn eigen koers. Een waarin hij vrijwel geen enkele verantwoordelijkheid neemt. En zich (enkele uitzonderingen daargelaten) steeds verder uit het maatschappelijke veld terugtrekt.

Zo rijst toch het beeld van de man die feitelijk wil heersen of hangen. Niet in staat om met de veranderde sociale omgangsvormen en genderpatronen om te gaan geeft hij er de brui aan. Hij wil alles, of doet niets.

Het is de hoogste tijd voor een flinke dosis remancipatie. Minder oergeweld. Meer man, minder kind. Toon jongens rolmodellen waarmee ze zich kunnen identificeren. Geef mannen en vrouwen veel meer de ruimte om samen te werken. En laat vooral de gekleurde man niet in de kou staan. Alleen zo kunnen we de emancipatiestrijd voltooien. Ik had niet verwacht me er ooit nog toe te rekenen, maar zo bezien ben ik masculinist.