Stiekem doen op internet

‘Ben je geil?” En toen bevroor het chatvenster en moest ik mijn vader roepen, omdat het mijn eerste computer was en ik de combinatie Control-Alt-Delete nog niet kende.

Uit onderzoek bleek deze week dat kinderen tussen de 8 en 12 vaak stiekem gedrag vertonen op internet.

Een bekentenis, om aan te tonen dat sommige dingen zich misschien beter stiekem kunnen voltrekken. Jaren voordat ik zelf seks had (ik geef toe dat dat een vage tijdsaanduiding is), kwam ik op Gaydar terecht: een ontmoetingssite voor homoseksuele mannen. Ik weet niet wat mij meer aantrok: de expliciete foto’s of de profielteksten die naar volwassen, vrije levens verwezen (‘Ik reis veel voor mijn werk’; ‘In het weekend ga ik er het liefst met mijn boot op uit’). In ieder geval maakte ik een profiel aan. Ik heette Sander en zei dat ik architect was. De foto van een vriendelijke man met donkerrode krulletjes had ik god weet waar van het internet geplukt. Ik leerde wat top, bottom en versatile was en onderhield hele chatsessies. Ook maakte ik afspraakjes, al kwam ik nooit opdagen.

Een kleine steekproef onder leeftijdsgenoten toont dat ik niet de enige ben die stiekem deed op internet. Vooral omdat je vanaf een zekere leeftijd niet meer aan je vriendjes durft te vragen of ze doktertje willen spelen.

Ouders die precies willen weten wat hun kinderen doen, moeten weten dat het is als met BREKEND nieuws: wanneer je dat uitzet, skip je de speculatie en hoor je achteraf de samenvatting. Dat leeft een stuk prettiger.

Moedwillig wegkijken of het verdoezelen van kwade zaken is nooit aan te raden, maar overal preventief je neus tussen stoppen beschermt niemand. Want wie overal bovenop zit, ziet altijd hetzelfde perspectief waarbij alles opgeblazen is.

Op Radio 1 waarschuwde Liesbeth Hop, directeur van de Nationale Academie voor Media & Maatschappij, dat het benadrukken van mogelijke gevaren op internet averechts lijkt te werken. Beter is het om kinderen hun grenzen te leren aanvoelen, ze moeten een ‘media-instinct’ ontwikkelen. Haar opmerking schuurt aan een punt dat angstvallig werd vermeden: misschien voelen kinderen wel degelijk iets, maar niet iets wat wij volwassenen willen dat zij voelen.

Een kind grenzen laten voelen is een kind confronteren met de ideeën van een volwassene over de grenzen van een kind. Dat is niet erg, maar erken tenminste dat zoiets moraliseren heet. Het belang van het kind is altijd een belang dat door volwassenen wordt verwoord. Dat hebben we zo afgesproken, met name omdat de volwassene wel ooit kind is geweest, maar het kind nog geen ervaring als volwassene heeft. Ik weet niet zeker of dat eerlijk is.

Op de vraag „Ben je geil?” heb ik toen geen antwoord kunnen geven. De pc liep vast voor ik iets terug kon tikken. Gelukkig voor mijn vader.