Nick Cave - 20.000 Days on Earth

NPO2, 23.15-00.50u.

(Iain Forsyth en Jane Pollard, 2014). „Dit is mijn 20.000ste dag op aarde” horen we Nick Cave in voice-over zeggen als hij uit bed stapt. De film die zijn titel aan deze uitspraak ontleent, volgt hem zogenaamd op deze dag maar dat is een van de vele rookgordijnen die wordt opgeroepen. 20,000 Days on Earth is een fascinerende film die de waarheid liegt. Een groot deel is in scène gezet en toch komt hij dicht bij de Australische zanger/schrijver Nick Cave, iemand die zelf ook niet vies is van mystificaties. Het zijn juist deze in scène gezette elementen die het meest over Cave onthullen, zoals zijn bezoek aan een psychoanalyticus en het kijkje in het zogenaamde ‘Cave-archief’. Beide momenten zijn niet spontaan, zoals in een ‘echte’ documentaire, maar nadrukkelijk geënsceneerd. De sessie bij de psycholoog levert mooie momenten op als Cave welbespraakt verhaalt over zijn jong gestorven vader en zijn grootste angst benoemt: het verlies van zijn herinneringen.

Misschien dat hij daarom veel heeft bewaard, we zien en horen onder andere dagboeknotities over het veranderlijke weer in Brighton – waar Cave nu woont – en aantekeningen uit zijn vele notitieboekjes.

André Waardenburg