Tas op de krant

Ik stapte in op Schiphol en plaatste zomaar mijn tas op het tafeltje, op de kranten die daar lagen. Realiseerde me (te laat) dat dit best asociaal was, wie weet waren het wel jouw kranten? Ik zei dit ook, en bood mijn excuses aan.

Je vond het echt niet erg, „als je ze aan het lezen was, ja”, maar dat deed je niet. We moesten beiden lachen, oogcontact en ‘knal’, recht in mijn ziel.

Af en toe keken we naar elkaar, we lachten.

Ik durfde niet meer te kijken, te veel een open boek. Ik stapte uit bij Amsterdam Lelylaan en zei jou gedag met een lach. Happy!