Lieve allen,

De Amerikaanse hulpverleenster Kayla Mueller (26), door IS gegijzeld, is overleden. Mogelijk door bombardementen. Dat bevestigde president Obama dinsdag. In de lente van 2014 schreef ze aan haar ouders deze brief, die op hun wens na haar dood werd gepubliceerd.

Als jullie deze brief ontvangen, betekent dit dat ik nog wordt vastgehouden, maar dat mijn celgenoten (sinds 11 februari 2014) zijn vrijgelaten. Ik heb hun gevraagd contact met jullie te zoeken en jullie deze brief te sturen. Ik kan maar moeilijk bedenken wat ik moet zeggen.

Ik wil dat jullie weten dat ik op een veilige plek ben, geheel ongedeerd en gezond (en zelfs iets aangekomen); ik ben vriendelijk en met het grootste respect behandeld. Ik wilde een doordachte brief schrijven, maar ik wist niet of ik genoeg tijd zou hebben. Bovendien kon ik steeds maar één alinea schrijven, want alleen al bij de gedachte aan jullie barst ik in tranen uit.

Voor zover je kunt zeggen dat ik heb geleden, komt dat door de wetenschap hoeveel leed ik jullie heb aangedaan; ik zal jullie nooit vragen me te vergeven, want ik verdien geen vergeving. Ik weet nog dat mama altijd tegen me zei dat als het erop aankomt God uiteindelijk de enige is die je echt hebt. Ik ben aanbeland op een punt waar ik mij in elke zin van het woord heb overgegeven aan onze schepper, omdat er letterlijk niemand anders was… Dankzij God en jullie gebeden voelde ik me teder gewiegd in een vrije val.

In het donker zag ik licht en leerde ik dat we zelfs in gevangenschap vrij kunnen zijn. Ik ben dankbaar. Ik zie inmiddels in dat elke situatie een goede kant heeft, die we soms alleen maar hoeven te zoeken. Ik bid elke dag weer dat jullie ook een zekere nabijheid tot God voelen, en een band van liefde en steun vormen.

Ik mis jullie alsof we al tien jaar gedwongen van elkaar gescheiden zijn. Ik heb uren kunnen denken over alles wat ik zal gaan doen met Lex, aan ons eerste kampeeruitje met het gezin, de eerste ontmoeting op het vliegveld. In vele uren dacht ik aan de plaats die jullie innemen in mijn leven.

Het geschenk dat jullie stuk voor stuk zijn en degene die ik wel en niet zou kunnen zijn als jullie geen deel van mijn leven, mijn familie, mijn steun zouden zijn. Ik wil niet dat de onderhandelingen over mijn vrijlating jullie taak zijn, als er ook maar één andere mogelijkheid is, moeten jullie die kiezen, ook als het dan langer duurt. Dit had nooit op jullie mogen neerkomen. Ik heb deze vrouwen gevraagd om jullie te ondersteunen; vraag alsjeblieft hun raad. Als jullie dit nog niet hebben gedaan, laat [..] dan contact met [..] opnemen, want die heeft misschien een zekere ervaring met deze mensen.

Niemand van ons had kunnen weten dat het zo lang zou duren, maar jullie moeten weten dat ik ook van mijn kant vecht waar ik maar kan en nog heel wat vechtlust in me heb. Ik hou vol en ik geef niet op, hoe lang het ook nog gaat duren.

Een paar maanden geleden schreef ik een liedje: ‘Wat me het meeste pijn doet, daar kom ik ook voor uit mijn bed, zonder jullie hoop zou er niets meer over zijn...’ Oftewel: de gedachte aan jullie pijn is de bron van mijn eigen pijn, maar tegelijk is de hoop op onze hereniging de bron van mijn kracht. Heb alsjeblieft geduld, geef je pijn aan God. Ik weet dat jullie zouden willen dat ik sterk blijf. Dat is ook precies wat ik doe. Wees niet bezorgd om mij, blijf bidden, net als ik, en met Gods wil, zullen we gauw weer samen zijn.

Alle liefs, Kayla