Humoristisch en fraai

Wat het beertje Paddington ook doet, het gaat mis. En dat terwijl hij het zo goed bedoelt. Omdat hij zo beminnelijk en knuffelbaar is, neemt niemand het Paddington ook kwalijk als hij weer eens ergens chaos heeft veroorzaakt.

Dit is de eenvoudige premisse van de 26 Paddington-boeken van Michael Bond, waarvan de eerste in 1958 verscheen. Een deel van de verhalen is gebruikt in de film Paddington, waarin de geanimeerde hoofdpersoon in een live action- omgeving rondloopt. Schrijver-regisseur Paul King voegde er ook nieuwe elementen aan toe. Zoals de proloog die zich afspeelt in Peru , het geboorteland van het charmante beertje. Deze miniatuur ‘origin story’ toont zijn afkomst en maakt duidelijk waarom hij naar Londen reist, waar hij aankomt op station Paddington – vandaar zijn naam. ‘Zorg alsjeblieft voor deze beer. Dank u’, staat er op het kaartje dat om zijn nek hangt als hij verloren rondloopt op het treinstation waar de familie Brown ook net aankomt. Mevrouw Brown (Sally Hawkins) toont meteen compassie als ze de eenzame beer ziet, meneer Brown (Hugh Bonneville) spoort het gezin aan door te lopen: „Hij wil vast iets verkopen.” Toch nemen ze Paddington in huis, het begin van een kleurrijk avontuur dat de geest van de originele verhalen goed weet te vangen.

De door King toegevoegde scènes werken ook goed, vooral die met Nicole Kidman als kwaadaardige taxidermist die een opgezette Paddington aan haar collectie wil toevoegen.

Paddington is een humoristische, fraai vormgegeven film geworden die vooral dient als parabel over toenemende xenofobie in Engeland (en andere landen). Tegenover de wantrouwige, racistische buurman van de Browns plaatst regisseur King Caraïbische calypsomuzikanten – in terugkerende muzikale intermezzi – en de sympathieke antiekdealer Gruber (Jim Broadbent) is een Hongaarse vluchteling. In de vrolijke wereld van Paddington is iedereen van harte welkom.