Column

Gewatteerd verlangen naar beetje opwinding

Herman van der Zandt in ‘Met het Mes op Tafel’.

Het is nog even wennen dat nieuwslezers van de NOS meer armslag hebben gekregen om in andere programma’s te verschijnen. Die vrijheid pakt uitstekend uit voor Herman van der Zandt, die de wegens familieomstandigheden verhinderde Joost Prinsen tijdelijk vervangt als quizmaster van het onverwoestbare Met het Mes op Tafel (MAX).

Herman de Schermman lijkt in smoking meer dan Prinsen op een croupier, hij is zakelijker en minder theatraal en zingt zelf geen opgaven. Maar hij heeft een mooie basstem, autoriteit en charme, met andere woorden: geknipt voor dit soort werk.

Ik heb iets meer moeite om bij het zien van Rik van de Westelaken de herinnering uit te bannen aan zijn naakte torso in Wie Is de Mol? (AVROTROS), maar vooral aan de wetenschap dat hij naar de bijnaam Muis luistert. Als Rik aan het einde van het Achtuurjournaal zegt dat hij het bruggetje van Harry Potter naar Fifty Shades of Grey gemist heeft, dan denk ik: piep niet zo.

Filmdistributeur Karel de Vries bedoelde dat de première en de speciale ladies nights voor de verfilming van het boek over sadomasochistische damesfantasieën net zo’n bijzonder evenement vormen als een nieuwe film over de tovenaarsleerling. Het was duidelijk de hype van de avond.

Er werd veel gegniffeld en geknipoogd. Uiteraard werd geconstateerd dat de film maar een slap aftreksel was van het boek en van de seksuele werkelijkheid van 2015. Zal allemaal best waar zijn, maar toch is er sprake van een fenomeen.

Het mysterie dat opgelost diende te worden was het mogelijke paradoxale verband tussen een derde feministische golf en een collectief vrouwelijk verlangen te worden gedomineerd door een sterke, mooie, rijke en attente man. Of is de run op film, boek en merchandising niets anders dan de tuttigheid die je aantreft bij een provinciaal optreden van de Chippendales?

Maxim Hartman, verdediger van mannenrechten, kwam bij Jinek met de hypothese van repressieve tolerantie. Nu vrouwen het in onze gefeminiseerde samenleving op alle terreinen voor het zeggen hebben, is het heel slim van ze om mannen in bed een tegengestelde illusie te geven. Dat voorkomt een bloedige revolutie.

Ik geloof er niets van. Wat we te zien kregen aan scènes uit de film doet niet vermoeden dat de onderwerping een dubbele bodem bevat. De verstandigste woorden spraken bij RTL Late Night de experts in moderne stoutigheid, Heleen van Royen en Marlies Dekkers. Zij zien in de verkenning van vrouwelijk genot door dames die dat lang niet meer gezocht hebben wel degelijk een vorm van emancipatie.

Ik zou eraan toe willen voegen dat onze gewatteerde samenleving wel wat spanning en uitdaging gebruiken kan. Zoals in de documentaire Point and Shoot (2DOC/VPRO) een jonge Amerikaan met smetvrees, die nog bij zijn moeder woont, dienst neemt in het Libische Bevrijdingsleger. Niet uit ideologische overweging, maar als „een spoedcursus mannelijkheid”, in zijn eigen woorden. De een trekt naar het Midden-Oosten, de ander koopt een zijden blinddoek en een setje handboeien. En verlangt naar instructies van een man als Herman.