Winterse Antonioni in modern Anatolië

Toen Lifelong in Turkije in première ging, veroorzaakte hij nogal wat opschudding. Tussen de artistieke sociale docudrama’s en de tobbende midlife-mannen van Nuri Bilge Ceylan viel dit ingetogen, Antonioni-achtige huwelijksportret op als eerste film over de spirituele leegte van de nieuwe Turkse middenklasse en seculiere intelligentsia – maar dat zijn misschien nuances die een Nederlands publiek ontgaan. Dat ziet de huwelijksmalaise van een conceptueel kunstenares die haar als architect het land doorreizende echtgenoot van overspel verdenkt. De vervreemding van het koppel tussen hun MacBooks en Nespresso-apparaten was nog niet eerder zo in een Turkse film te zien: regisseur Asli Özge legt in strakke, gestileerde, koudblauwe winterse scènes de pijn bloot onder het masker van vooruitgang. Hun huis is een glazen gevangenis, de wenteltrap die regelmatig van bovenaf gefilmd wordt, is een gevoelloos metalen oog dat alles ziet, net als wij. Bijna onaangeraakt door de kleine pijn en geheimen van de hoofdpersonen.