‘Soms wil ik vet acteren’

Met fysiek spel laat de actrice in jeugdtheaterstuk zien hoe meisjes vrouwen worden.

Acht vrouwen lopen over een ovale catwalk. Ze zijn stoer, bijna jongens, met hun zware jassen en mutsen tot op de wenkbrauwen. Eén schudt lange blonde haren uit de muts en meteen begint de rest zich uit te sloven. Actrice Nastaran Razawi Khorasani doet als jongen een versierpoging. Snelle danspasjes, sprekend in een R&B-ritme overtroeft ze de anderen. Ze speelt niet zozeer een jongen, haar hele dynamiek en verschijning is die van een jongen. „Soms ben ik klaar met dicht-bij-jezelf-theater”, zegt Razawi Khorasani (27). „Dan wil ik het vet en met een knipoog.”

Razawi Khorasani won voor haar veelzijdige rol als ‘superwoman’ in Cash de Gouden Krekel 2014 voor de beste podiumprestatie in een jeugdvoorstelling. Nu speelt ze in Voorjaarsoffer, een voorstelling voor veertien-plus over de innerlijke en uiterlijke reis van meisje naar vrouw.

Ze volgde de performanceopleiding in Maastricht, maar heeft volgens eigen zeggen pas in de praktijk leren acteren. „Tijdens het repeteren van Branden van Alize Zandwijk bij het Ro Theater maakte ik me enorm druk over de tekstbehandeling. Dat had ik niet op school geleerd. Van collega-actrice Fania Sorel leerde ik wat het lijf daarbij kan doen. Dat een tekst de juiste toon kan krijgen als je bijvoorbeeld één lichaamsdeel aanspant.”

In Voorjaarsoffer zit nauwelijks tekst. Het verhaal is ontstaan uit fysieke improvisaties. Gedurende de voorstelling worden de jongensmeisjes allemaal meisje, bakvis en ten slotte vrouw. Razawi Khorasani speelt een meisje dat niet zo goed weet wat ze wil, giechelt, heel graag vrouw wil zijn, maar dat nog lang niet is.

„Het ontdekken van ‘het meisje in jezelf’ is een diffuse fase in het leven”, zegt ze. „Als je dan zestien, zeventien wordt, ga je jezelf beter begrijpen, maar je ontdekt ook angsten. In Voorjaarsoffer noemen we die fase ‘de onderwereld’. Gevoelens worden dramatisch en uitvergroot. Die houding van ‘ik-heb-zo’n-zwaar-leven!’ vertaal ik fysiek in mijn spel, met een in elkaar gedoken houding en klaagzang.”

Op de opleiding lag de nadruk op authenticiteit, zegt ze. „Maar het wordt voor mij pas theatraal als je meerdere lagen mag spelen. Voorjaarsoffer eindigt met de kracht van de vrouw die haar jeugd achter zich laat en zichzelf wordt. Dat verbeelden we door te laten zien hoe wij als pubers dachten dat het volwassen leven eruit zou zien: met roken en stress. Maar we combineren dat met de verschijning van de hindoeïstische moedergodin Kali, die staat voor vernietiging én bevrijding, met acht armen en de tong uit de mond.”