Bodem van badkuip komt snel in zicht

Hoewel The Voices, het Amerikaanse regiedebuut van de Frans-Iraanse striptekenaar en regisseur Marjane Satrapi, bepaald niet de verwachtingen waarmaakt, blijft zij een van de meest creatieve visuele fantasten van de film- en stripwereld. Nadat ze haar autobiografische grafische roman Persepolis (2007) tot animatiefilm had bewerkt, maakte ze drie veel minder verpletterende live action-films. Voor The Voices baseerde ze zich voor het eerst op andermans verhaal: een maffe psychologische horrorkomedie in roze retrostijl over een medewerker van een badkuipenfabriek die gesprekken voert met zijn hond Bosco en kat Meneer Snorhaar. Zij zijn het engeltje en duiveltje op de schouders van Donald Duck en voorzien hem van tegenstrijdige adviezen, vooral op liefdesgebied. En daar lopen de zaken dan ook bloederig uit de hand. Ryan Reynolds is met zijn bleue gezichtsuitdrukking perfect gecast als het wereldvreemde mankind, maar als de film in psychologische diepten wil duiken, stoten we al snel op de bodem van de kuip.