Column

Netanyahu, Iran en het Armageddon

De Israëlische premier Netanyahu weet tegenwoordig met een lenige zwiep elke gruweldaad van de Islamitische Staat op de een of andere manier in verband te brengen met Iran. De Islamitische Staat is op dit moment natuurlijk wereld-volksvijand nummer één, die moet je voortdurend veroordelen als verantwoordelijke staatsman. Maar voor Netanyahu is niet de kalief de doodsvijand maar de ayatollah, dus wat doe je dan?

Dit doe je: „In de Islamitische Staat van ISIS verbranden ze mensen levend; in de Islamitische Staat van Teheran hangen ze hen op stadspleinen op aan hijskranen. Beide worden gemotiveerd door een extreme ideologie van militant islamitisch terrorisme dat een grenzeloze wreedheid kent.” En de boodschap: „Het grootste gevaar voor de toekomst is dat dit extremisme wordt geschraagd door kernwapens. Hiertegen moeten we ons allemaal verzetten.”

Had Netanyahu misschien de film War Book gezien? Als u er nog niet bent geweest, ga!

Britse hoge ambtenaren kwamen tijdens de Koude Oorlog enkele malen bijeen om te bespreken wat de regering zou moeten doen in het geval van een Sovjet-atoomaanval. In de film gaan ze nu weer om de tafel, en is het scenario een atoomaanval door Pakistaanse terroristen op Mumbai, met waarschijnlijke medeplichtigheid van de Pakistaanse regering. Wat te doen? Honderdduizenden doden, miljoenen vluchtelingen, gevaar van epidemieën, ga maar door. Moeten de Britse grenzen dicht, half dicht, open blijven? Rantsoenering van voedsel en medicijnen? Verklaring in de VN-Veiligheidsraad? De volgende twee dagen loopt de toestand (voor alle zekerheid: op papier) totaal uit de hand. Elke atoommogendheid richt haar wapens op de ander, Armageddon dreigt en de ambtenaren gaan stemmen of het Verenigd Koninkrijk ook zijn kernwapens inzet, of er stiekem buiten probeert te blijven.

Door de ondertoon van persoonlijke rivaliteit en flirts is de film geestiger dan u nu denkt. Maar heeft Netanyahu dus misschien gelijk? Kan dit gebeuren: Iran bouwt bom, geeft hem aan Libanese bondgenoot Hezbollah, dat met steun van de Revolutionaire Garde Tel Aviv vernietigt? Etcetera?

Ik blijf erbij: nee. Een filmscenario is geduldig, maar geen regime – óók niet het Iraanse, dat als het erop aankomt heel pragmatisch is – pleegt nationale zelfmoord door zijn bom aan terroristen uit te lenen die vervolgens gegarandeerd nucleaire vergelding over zich heen halen. Netanyahu voert verbeten campagne tegen het akkoord dat de internationale gemeenschap (minus Israël) juist probeert te sluiten om zo’n Iraanse kernbom te voorkomen. Dat akkoord zou er best eens kunnen komen, vandaar die campagne van de Israëlische premier. Hij vindt het een uitverkoop aan Iran, een gevaarlijke deal die hij „met kracht” zal bestrijden. We moeten maar duimen dat zijn plannen geen aanval op Iran inhouden. Want ik moet er niet aan denken wat in een al extreem instabiele regio daarvan de gevolgen zouden zijn.