Bulgaren hebben weer een Stoitsjkov

Grigor Dimitrov is een publieksspeler die het ingedutte tennis goed kan gebruiken. Deze week is ‘baby-Federer’ in Rotterdam.

Grigor Dimitrov gisteravond in actie tegen de Fransman Paul-Henri Mathieu. De Bulgaar won ternauwernood. foto Jan Kok/Pro Shots

Een groot zilverkleurig horloge om zijn linkerpols, een glimmende armband om zijn rechter. Bescheiden ringbaardje, donkere krulletjes, bruine ogen en diepe rimpels als hij praat. Stijlvol, net als zijn spel. De Bulgaar Grigor Dimitrov (23) is het aanstormende wonderkind van het tennis. Hij verkoopt zich goed, met zijn jongensachtige glimlach en spectaculaire tennis. Nummer elf van de wereld, maar na Roger Federer en Rafael Nadal is hij nu al de populairste speler onder fans, zo bleek onlangs uit een enquête van organisator ATP.

Deze week speelt Dimitrov in Rotterdam. Bijna was hij gisteravond al klaar. In de eerste ronde van het ABN Amro-toernooi in Ahoy ontsnapte Dimitrov tegen de Fransman Paul-Henri Mathieu met 4-6, 7-6 en 6-2. Met veel risico werkt hij twee matchpoints weg. Een oerschreeuw klinkt door de zaal als hij de belangrijke game binnenhaalt, en na ruim twee uur ook de partij.

Perfect Engels

Dimitrov is een publieksspeler die het wat ingedutte mannentennis goed kan gebruiken. Hij geeft op de persconferentie uitgebreid antwoord in perfect Engels, bedankt na afloop de media, heeft nog een kort onderonsje met de enige Bulgaarse journalist en sjokt dan nonchalant weg in zijn grijze trainingsbroek en sportschoenen. Wat een verschil met de mompelende en weinig opgetogen Schotse topspeler Andy Murray, die eerder op de avond een persconferentie gaf.

De 1 meter 90 lange Dimitrov is om meerdere redenen een attractie in Rotterdam. Hij maakt in vlug tempo naam. Op de baan door zijn ragfijne spel, met een heerlijke enkelhandige backhand. Die slag verklaart waarom hij al sinds zijns veertiende de nieuwe Federer wordt genoemd. Zijn bijnaam: ‘baby-Federer’. De timing, het zuivere raken, volledig in balans – het oogt allemaal net zo natuurlijk als bij de Zwitserse grootmeester.

En buiten de naam bouwt Dimitrov ook een reputatie op. Hij heeft een relatie met de 27-jarige Russische tennisdiva Maria Sjarapova. Een onderwerp waarover hij stelselmatig elk commentaar weigert. Ook ging hij daarvoor volgens geruchten met die andere ster in het vrouwentennis – de Amerikaanse Serena Williams (33).

In Ahoy geen Sjarapova op de tribune. Wel zit er een plukje Bulgaarse fans met een grote Bulgaarse vlag op de tweede ring. ‘De Bulgaarse sport heeft een nieuwe held na Hristo Stoitsjkov’, kopte de Bulgaarse krant Trud mei vorig jaar, nadat Dimitrov in Madrid won van Novak Djokovic – de huidige nummer één van de wereld. Eindelijk weer sportsucces na Stoitsjkov, de Bulgaarse voetbalgrootheid die in de jaren negentig bij Barcelona deel uitmaakte van het legendarische Dream Team van coach Johan Cruijff.

„Grigor maakte ons trots om Bulgaren te zijn”, jubelde de president van de Bulgaarse tennisbond. „Het is een ongelooflijke zege en het kan worden vergeleken met de overwinningen van ons nationale voetbalteam in 1994.” De Bulgaarse ploeg kwam dat jaar op het WK voetbal in Amerika verrassend tot de halve finale, onder leiding van aanvaller Stoitsjkov.

Drie zusjes Maleeva

Bulgarije heeft geen lange tennistraditie. Het blijft bij enkelingen, zoals de drie zusjes Maleeva – Manuela, Katerina, Magdalena – die in de periode van 1982 tot en met 2005 één voor één de topzes van de wereld wisten te bereiken. Ook stonden ze op een bepaald moment alle drie tegelijkertijd in de toptien – een unicum in het vrouwentennis.

Dimitrov is enig kind, geboren in het zuiden van Bulgarije in de stad Haskovo. Opgegroeid in de jaren negentig, het zijn economisch zware tijden in Bulgarije. Vader Dimitar is tenniscoach en moeder Maria is sportleraar en volleybalster. Op zijn vijfde gaat hij tennissen, op de gravelbanen van Tennis Club Haskovo, dat er om bekendstaat veel talenten af te leveren.

Hij wordt als tiener opgenomen in een talententraject van de internationale tennisfederatie ITF – speciaal opgezet voor spelers uit landen die geen kapitaalkrachtige tennisbond hebben. Daar krijgt hij op zijn vijftiende een lange zomer te maken met de Nederlandse tenniscoach Rudi Visser.

Ze reizen Europa door voor toernooien. „Ik herinner me nog wel aan de gespreksstof dat hij al vond dat ie een heel eind was”, zegt Visser. „Dan had hij het over sponsorcontracten die hij al had binnengehaald. Goed arrogant, zeg maar. Maar daar is niets mis mee. Om topsport te bedrijven balanceer je altijd op de grens tussen zelfverzekerd en arrogant.”

Visser heeft met veel aanstormende profs gewerkt, vertelt hij. „Hij was de meest getalenteerde. Een heel interessante jongen om te volgen. Maar het gaat er puur om hoe het hoofd zich gaat houden.”

Dimitrov is volgens Visser „verschillende keren” disciplinair gestraft toen hij met de Nederlandse coach werkte. „Laten we zeggen: hij kon niet altijd de juiste hotelkamer vinden. En ijs kon hij moeilijk laten staan. Je moest hem toen nog wel echt controleren, want hij was in in zijn gedrag nogal een losbol.”

Aan het begin van zijn loopbaan kreeg Dimitrov als zeventienjarige de kans op de twee Nederlandse tennistoernooien. In 2008 tennist hij zijn eerste wedstrijd op ATP-niveau, op het gras van Rosmalen. Hij verliest. En het jaar erop wint hij zijn eerste ATP-wedstrijd – in Ahoy verslaat hij uit het niets topspeler Tomas Berdych.

Dimitrov moet lachen als die eerste zege ter sprake komt. „I remember that!” Keert hij nog terug naar Nederland zodra hij de nummer één van de wereld is? „Waarom niet? Ik kom zeker terug.”