Fenomenale voordracht van Mira Tscherne in ‘FAMA’

Beat Furrers fantastische luistertheater FAMA, vernoemd naar de Romeinse roddelgodin, begint strontvervelend. Je krijgt een geweldig kabaal te verduren, een geluidsorgie van gekrijs en gedreun. Geleidelijk daagt dat Furrer een akoestische ruimte afbakent – zoals het publiek zit afgebakend in een kubus van transparant doek, ontworpen door Theun Mosk.

FAMA, gebaseerd op Schnitzlers novelle Fräulein Else (1924), toont het verhaal van een jonge vrouw die wegens geldzorgen van haar familie een rijke man moet trouwen. Ze walgt van het idee van zelfprostitutie én het windt haar op; uiteindelijk drijft het haar tot waanzin. Het leeuwendeel van de tekst is gesproken monoloog, waarbij de taal door de componist nadrukkelijk ook als klank is behandeld.

De voordracht van actrice Mira Tscherne, doorspekt met staccato keelgeluiden en ijzige kreten, was fenomenaal. Hoogtepunt was de scène waarin zij de publiekstent betrad voor een uitzinnig virtuoos duet met contrabasfluitiste Eva Furrer.

Furrers muziek is spaarzaam en zeer timbregevoelig geconcipieerd, met uitgekiende effecten en een verpletterend betoog. De vertolking door Asko|Schönberg en Cappella Amsterdam, zwervend rondom de tent, was voortreffelijk. Bovendien resoneerden in FAMA de werken van vóór de pauze: Ligeti’s onaardse koorstuk Lux aeterna met zijn wervelende dissonanten, en het hortend-drammerige idioom van On the guarding of the heart van Djuro Zivkovic, een verbluffend werk.