Even de benen strekken

De werkelijkheid kan absurdistischer zijn dan fictie. Ilona Verhoeven ziet meer dan zij ziet.

Wie vroeger voor gelijkheid was, waagde het wel eens te roepen: iedere arbeider heeft recht op z’n eigen geldautomaat! Dat was heel wat genereuzer dan het nu veelgehoorde credo ‘gratis geld voor iedereen’.

Jammer genoeg is het idee van vrije verdeling van geldautomaten nooit doorgebroken. Had er ongetwijfeld gezellig uit gezien, in elk huis zo’n automaat in de huiskamer. Bij ‘tijdelijk niet in gebruik’ of ‘ontoereikend saldo’ was de oplossing altijd dichtbij. Even bij de buren langs, net als met een kopje als de suiker op is.

Zijn er mensen die een geldautomaat voor zichzelf hebben? Ja. Onder hen zijn kenners die al demonstraties voor publiek hebben gegeven over hoe je een geldautomaat kraakt. Vraag niet hoe ze het hebben geregeld, maar ergens kun je zo’n ding dus gewoon aanschaffen.

Minder bekend is dat er bemande geldautomaten zijn. Het mannetje van de geldautomaat, een goede collega van het aloude mannetje van de radio, is erg schuw. Hij zit de de hele dag in kleermakerszit in de spouwmuur van een gebouw. Soms komt hij heel even tevoorschijn, maakt een wandelingetje, doet een paar vrolijke danspasjes en kruipt dan weer tevreden terug op zijn plek, prettig geborgen in de wand.

Het is een makkelijke man die van geld houdt en iedereen zijn portie gunt. Laat weten dat je hem waardeert, geef na het pinnen eens een knipoog in de richting van de camera boven het computerscherm, misschien laat hij dan, in een goeie bui, een flapje extra naar buiten rollen.