Snappen ze niet hoe zwaar het is?

Prachtig tennis speelde hij eind mei in de tweede ronde van Roland Garros tegen Martin Klizan. Mooie punten, vijf sets lang spannende strijd. Wie weet het nog? Één keer protesteerde hij tegen een scheidsrechterlijke dwaling, terecht en netjes bovendien. Twitter en Facebook ontploften. Tv-zenders en kranten deden het dunnetjes over. ‘Robin Haase weer door het lint’, dat beklijft. En dan durfde hij nog te verliezen ook.

Allleen al in Nederland dromen duizenden jongetjes ervan: spelen in Parijs of op Wimbledon, de beste tennisser ter wereld worden. Robin Haase was twee toen hij met een racketje het gravel van de Scheveningse Metsbanen opstapte, vijf toen hij zijn eerste toernooi won. Uren en uren afzien, alles opzij voor zijn droom. Prof sinds 2005 en drie jaar later botsen op een limiet van zijn afgetrainde lichaam. Die rechterknie…

Vechten tegen pijn, vechten tegen frustratie, vechten tegen de boze buitenwereld. Snappen ze dan niet hoe zwaar het is? Tennisprof met chronische mankement, hier, kijk dan toch op de röntgenfoto’s jongens. Sleet aan knie, bovenbeen, heup. Oké, hij mag dan weleens uit z’n dak gaan. Maar Robin Haase (27) is nog altijd de beste van Nederland, vaste waarde in de top-100 van de wereld. En komende week te bewonderen in het ABN Amro-toernooi van Rotterdam.