Column

Verlof

Bij het woord ‘verlof’ moet ik er altijd compulsief achteraan denken: met ham en kaas. Verlof klinkt niet lekker, en trouwens ook alsof je normale leven zo stom is, dat je er verlof van nodig hebt. Nu ik zo’n beetje voor m’n verlof zit (‘zit’ – niet ‘sta’ dus, of ‘loop’ – om het impasse-achtige van de situatie aan te geven), duiken er af en toe vrouwen in mijn omgeving op, die kleine deprimerende opmerkinkjes maken over het moederschap.

Bijvoorbeeld: „Nou, geníét van je laatste weken rust.” Met een blik alsof dit de laatste weken ooit zijn.

Of: „En, trek je het allemaal nog?”

Ik: „Ja, hoor, beetje moe alleen soms.” Antwoord: „Haha, nou, nú zit het er nog in!” (Subtekst: als het eruit is, wordt alles pas echt verschrikkelijk.)

De vraag die ik nu nog niet kan beantwoorden is deze: zijn deze vrouwen echt teleurgesteld in het moederschap? Of is het een vorm van Nederlandse kordaatheid, omdat het als slijmerig of zweverig wordt gezien om ongenuanceerd blij te zijn met je kind?

Of, aardiger, is het alvast een voorzet om mij ‘klaagruimte’ te geven, mocht ik die nodig hebben?

Eigenlijk vermoed ik dat dit soort bedoelingen er helemaal niet achter zitten, maar dat deze opmerkingen een rechtstreeks overblijfsel zijn uit de afgelopen eeuwen.

Uit een tijd dat we allemaal nog keukensloof waren, bezwangerd door de heer des huizes, barende in een vochtige tbc-kelder.

Met een ondervoede peuter aan de tiet, vettige haarslierten uit ons gezicht duwend.

Kauwend op een stuk reuzel.

Dat iedereen in mijn omgeving (en ikzelf al helemaal) ver in de dertig is voordat een diepe kinderwens eindelijk in vervulling gaat, is blijkbaar geen reden om afstand te doen van die ‘meid, I feel your pain’-toon.

Er is natuurlijk ook een ander type vrouw.

De vrouw die meteen haar handen om mijn buik heen vleit en zegt: „Als je je kind voelt bewégen. Dat is het mooiste wat er is.”

Met tranen in de ogen.

Deze vrouwen hebben schijt aan kordaatheid of aan de schaduwzijden van het leven, en ook aan tbc-kelders.

U begrijpt: op dit soort vrouwen ga ik mij richten tijdens mijn verlof.

Met ham en kaas.