Hoe Andrew Sullivan een beroemde blogger werd (en waarom hij nu stopt)

Beeld The Dish

Echte vernieuwers krijgen niet altijd het krediet dat ze verdienen. Vijftien jaar lang was de van oorsprong Britse blogger Andrew Sullivan oppermachtig op internet. Dit weekend stopt hij met bloggen.

Waarom stopt hij?

Het dagelijkse schrijven vergt te veel van hem, en hij wil voortaan dieper over kwesties nadenken.

“Ik ben eerst mens, dan schrijver, dan blogger. Ik verlang naar andere, oudere vormen van schrijven. Ik wil weer lezen, langzaam en aandachtig. Ik wil een idee hebben en langzaam vormgeven, in plaats van het meteen te bloggen.”

Toen Sullivan met zijn Daily Dish begon, bijna vijftien jaar geleden, stelde online journalistiek nog niet veel voor. Sullivan, die zichzelf conservatief noemt, gebruikte zijn site om zich uit te spreken over thema’s die hem raakten. Hij koos voor een persoonlijke, sterk opiniërende stijl. Hij voerde fel campagne voor het homohuwelijk.

Sullivans blog vond tot voor kort onderdak bij grote mediaorganisaties. Onder meer Time en Atlantic Monthly gebruikten de site als een soort vrijdenkersruimte, die niets met traditionele journalistiek te maken heeft. Sullivan ontdekte hier al snel de voordelen van digitale journalistiek, waar nog sterk op neergekeken werd.

Hoe werd Sullivan een beroemdheid?

Hij was altijd sneller en scherper, en daardoor relevant. Nog een voordeel: hij kon fouten maken. Sullivan sprak zich vurig uit voor invasies in Irak en Afghanistan, noemde het zelfs een ‘religieuze oorlog’. In 2008 ging hij diep door het stof, en verweet hij zichzelf ‘historisch moralisme’.

“Ik zal en mag mijzelf dit nooit vergeven.”

De kracht van zijn podium merkte Sullivan onder meer tijdens de demonstraties in Iran, na de omstreden presidentsverkiezingen van 2009. Sullivan maakte van zijn site een permanent liveblog, grotendeels gebaseerd op burgerjournalistiek. Hij zette daarmee niet alleen de toon voor traditionele media, maar bereidde de weg voor invloedrijke ‘crowdsource’-sites als bellingcat.com.

In 2008 was Sullivan nog een belangrijke factor in de verkiezing van Barack Obama tot president. Twitter was nog klein, online journalistiek nog niet zo snel als nu, en de juichende stukken van de doorgaans conservatieve Sullivan maakten Obama ook op internet een fenomeen.

Wat waren zijn concurrenten?

Bij de verkiezingen vier jaar later, toen Sullivans blog inmiddels bij The Daily Beast was ondergebracht, was hij lang zo spraakmakend niet. Sites als Buzzfeed.com hadden zijn rol min of meer overgenomen.

Kort na de verkiezingen maakte Sullivan zijn blog zelfstandig. Dankzij een kleine bijdrage van zijn lezers kon hij hier twee jaar van leven. Wel merkte hij dat het bezoekersaantal (nog altijd 1,2 miljoen unieke bezoekers per maand) langzaam terugliep.

Maar ook toen hij voor zelfstandigheid koos, zette hij een trend. Grote namen in de Amerikaanse dagbladjournalistiek deden hetzelfde: Nate Silver verliet The New York Times en stichtte fivethirtyeight.com. Ezra Klein (The Washington Post) begon met vox.com, een nieuws- en opiniesite die als snel en invloedrijk podium lijkt op Sullivans blog in zijn beginjaren.

Sullivan wordt nu gezien als een vertegenwoordiger van een verouderde school. Het weblog in zijn oude vorm bestaat immers bijna niet meer. Toch wordt hem daarmee onrecht gedaan, schreef blogger Chris Cilizza van The Washington Post. De vorm is veranderd, maar nog altijd is er behoefte aan grondige, snelle online verslaggeving:

“Er is journalistiek, op internet. Het maakt niet uit hoe je het noemt. Zolang mensen slimme analyses willen lezen over het nieuws, zal het bloggen blijven bestaan.”