Een beetje een rotproduct

Over elk onderwerp – hoe klein ook – is oneindig veel te vertellen. Lex Boon koos ooit voor de ananas en neemt ons mee. Deze week: ‘s werelds grootste fruitbeurs.

Hal na hal, verdieping na verdieping. Overal lopen dezelfde soort mannen in dezelfde soort pakken. Door het gebrek aan ramen raak je al snel je richtingsgevoel kwijt. Daar komt bij dat de honderden stands in hun pogingen om op te vallen eigenlijk allemaal op elkaar lijken. Het kostte me deze week een paar uur slenteren over het eentonige grijze tapijt van de immens grote Messe Berlin, voordat ik de wereld om me heen een beetje begon te begrijpen. De fruitwereld in dit geval, want die had zich hier verzameld voor Fruit Logistica: met 2.750 exposanten uit 83 landen en 60.000 bezoekers de grootste fruitbeurs ter wereld.

In plaats van dat iedereen continu de hele wereld overvliegt om elkaar te ontmoeten, is het handiger dat iedereen één keer per jaar op dezelfde plek samenkomt. Dat leidt ertoe dat zo’n beurs een soort enorme speeddate is, met duizenden bilateraaltjes die tegelijkertijd plaatsvinden. Drie dagen lang, iedere tien minuten weer een nieuw gesprek. Het is ook geen wonder dat iedere beursdag de biertap weer iets vroeger opengaat: een beurs is keihard werken.

Dit alles wist ik van tevoren al een beetje. Wat ik niet had verwacht is hoe onzichtbaar de ananas zou zijn, op de grootste fruitbeurs ter wereld. Ik zag tientallen nieuwe appelvariëteiten die met een flink marketingbudget een plaats op de markt probeerden te veroveren. Er waren sinaasappels in alle soorten en maten, en vreemde vruchten waarvan ik nog nooit had gehoord. En zelfs de ene vrucht die nóg vervelender is om te snijden dan een ananas – de granaatappel – leek prominenter vertegenwoordigd.

Natuurlijk, her en der stond wel een doosje ananas, maar in de supermarkt kom ik wel eens mooiere tegen. Misschien komt het omdat de ananas tegenwoordig een beetje een rotproduct is, zoals een handelaar me vertelde. Iedereen heeft ze in het assortiment, zonder ananas kun je niet aankomen bij je klanten. Maar de markt is wisselvallig en de risico’s zijn groot. Zelden verdien je er echt goed op. Vaak verlies je. Onder de handelaren heerste er nog groot chagrijn over afgelopen Kerst, traditiegetrouw een tijd waarin er veel vraag is naar ananas en de prijs hoog ligt. Zo niet dit jaar: er was veel meer aanbod dan vraag, en vrijwel iedere handelaar ging door de ruime inkoop het schip in.

De ananas is toe aan vernieuwing, dacht ik. De MD2-variëteit, de extra zoete ananas, is de afgelopen decennia gemeengoed is geworden. Maar het is eigenlijk een saai en voorspelbaar product. Helemaal doorgekweekt naar de wensen van de Westerse consument. Of beter: de wensen van de handelaar. De MD2 groeit sneller, is lekker uniform en langer houdbaar.

Maar toen ik per toeval op een verlaten hoekje in hal 7A stuitte, zag ik dat het mis had. Daar stond in een ministandje een ananasproducent uit Ghana. Voor zijn bureautje stond een rekje met de allermooiste ananassen die ik in de hallen van de Messe zag. Grote, volle en knaloranje vruchten. Met een kroon die perfect in verhouding was. Het waren Smooth Cayennes, de ananas die in Nederland lang geleden verdrongen is door de MD2. In een klap was het duidelijk: de ananas is niet toe aan vernieuwing, maar moet weer eens terug naar zijn roots.