1F

Georgina Verbaan

Met haar studie is ze gestopt. Tamana Amiri, 23 jaar oud, is alleen afgereisd naar Afghanistan. Ze zoekt haar vader, Feda Amiri. Hoewel ze er geboren is, is Afghanistan een vreemde wereld voor haar. Een gevaarlijke wereld ook. Het ministerie van Buitenlandse Zaken raadt reizen naar Afghanistan af, vanwege de dagelijkse terreuraanslagen. Het gezin vluchtte achttien jaar geleden naar Nederland, omdat de Talibaan omkwamen en vader tijdens het gevallen communistische regime als politieagent had gewerkt. Na inlevering van hun Afghaanse paspoorten bij de IND kreeg het gezin een verblijfsvergunning. In 2006 vroeg het gezin de Nederlandse nationaliteit aan en toen moest de vader zich melden.

In tegenstelling tot de rest van het gezin, dat wel de Nederlandse nationaliteit kreeg, moest hij zijn verblijfsvergunning inleveren omdat hij zich volgens een inmiddels berucht ambtsbericht uit 2000 schuldig zou hebben gemaakt aan oorlogsmisdaden. Van het ene op het andere moment had hij geen werk en geen rechten meer. Deze situatie bleef onveranderd tot afgelopen oktober. Hij moest komen om zijn onschuld aan te tonen, maar bewijs uit Afghanistan, waar 110 leden van de senaat voor zijn onschuld instaan, wordt niet geaccepteerd. Dus werd hij in hechtenis genomen. Vorige week vrijdag is Feda plots uitgezet, terwijl er nog een zaak bij het Europees Hof liep, en zonder dat hij afscheid van zijn familie kon nemen. Zijn geld, iPad en de medicijnen die hij zo hard nodig heeft kreeg hij ook niet mee.

Net als het Afghaanse paspoort dat hem is afgenomen. En nu is hij spoorloos. Gevangengenomen, gemarteld – alles kan in Afghanistan. Abdullah Sadat uit Eersel, ook een uitgeprocedeerde asielzoeker, is uit angst eenzelfde lot beschoren te zijn sinds zondag ondergedoken. Bij aankomst in Nederland in 2000 heeft hij keurig verteld dat hij een bureaubaan had waarbij hij de reparaties aan voertuigen van het ministerie van Veiligheid administreerde. De IND concludeerde toen dat hij misdrijven tegen de menselijkheid gepleegd had zonder dat daar sluitend bewijs voor was. Zijn gezin, dat wel een verblijfsvergunning kreeg, weet niet waar hij is. Seyyes, zijn achtjarige zoon, slaapt met een foto van zijn vader onder zijn kussen. De rechtvaardigheid van de 1F-regeling wordt door velen betwist, waaronder de UNHCR, Amnesty International, VluchtelingenWerk Nederland, erkende internationale onderzoekers en advocaten. Maar de VVD, het CDA en zelfs de PVDA vinden deze onmenselijke gang van zaken wel prima zo. Gisteren zou er overleg over de regeling plaatsvinden, maar dat is uitgesteld. Met veel ruchtbaarheid voor deze zaak kan dit proces misschien worden versneld zodat er sneller een einde aan de onzekerheid van veel mensen komt (tientallen 1F’ers hangt eenzelfde lot boven het hoofd). Voor nu heeft Tamana vooral geld nodig, voor haar beveiliging. Want alleen om de twee dagen van locatie veranderen is niet genoeg in Afghanistan. Doneren kan via Ikzoekmijnvader.nl.