Zonder saus

Tien jaar geleden veroorzaakte de documentaire Super Size Me grote ophef. Filmmaker Morgan Spurlock besloot een maand lang alleen maar te eten bij de bekende fastfoodketen met de Grote Gele M (GGM). Een van de redenen om dit te doen was om de waarheid te testen van de bedrijfsclaim dat de ‘voedsel’ die het serveerde echt wel gezond was. Via scènes waarin Spurlock een maand lang kotst, zijn arts steeds ongeruster wordt en hij er zichtbaar op achteruitgaat zag de kijker het resultaat: ruim tien kilo extra gewicht, depressie, maag- en darmklachten.

Maar ik was dus een van de weinigen die na het zien van die film juist trek kreeg in een menu van de vriendelijke clown met de rode afro. Want ik ken mezelf: in bijna alles wat ik doe ben ik gulzig en recalcitrant. Grenzen ken ik niet. De decadentie van de Amerikaanse fastfood-lifestyle is me op het lijf geschreven. U denkt nu vast: die Zihni is lijp zeg. Maar dat is vrij onterecht.

Want ik probeer wel verstandig te blijven door mijn Amerikaanse gulzigheid te reguleren. Dat is weer de Hollander in mij. Mijn weerstand tegen de gebiologiseerde verhipstering van Rotterdam geef ik tegenwoordig dus vorm door drie keer per week – na mijn sessies in de sportschool – naar de GGM-vestiging aan de Hoogstraat te gaan. Ik neem altijd een McChicken-menu minus de saus. U kunt niet ontkennen dat dát al gezonder is dan met saus. Daarnaast neem ik altijd salade in plaats van friet. Ook de saladesaus laat ik zitten. En mijn cola is altijd light. Aldus sla ik twee vliegen in een klap: ik meet mezelf een volstrekt gezond dieet van eiwitten en groenten aan terwijl ik anti-elitair maatschappelijk protest pleeg. Wat wil je nog meer in het leven? Dit geeft me een nog beter gevoel over mezelf dan duizend macrobiotische smoothies uit de Markthal à 9 euro kunnen geven aan een wereldverbeteraar met fairtrade-sokken.

Waar ik me wel aan erger in de GGM aan de Hoogstraat is de totale incompetentie bij de werknemers, die er vaak uitzien alsof ze nog niet de leeftijd hebben bereikt waarop ze op een scooter mogen rijden. Want een McChicken zonder saus blijkt elke keer weer een grote opgave te zijn. Bijna altijd moet ik het terugbrengen als ik het doosje heb geopend. De knul of meid achter de kassa kijkt me dan meestal aan met een norse, onvriendelijke houding. Gevolgd door een „Zonder kaolo saus zei ik toch!” in Algemeen Beschaafd Rotterdams richting de keuken. En wat kaolo betekent, moet u zelf maar even op zoeken op straatwoordenboek.nl.