Precies wat een goed eethuis moet zijn

Sinds een paar maanden heeft Aan de Amstel, tot voor kort het restaurant van kokkin en kookboekenschrijfster Yvette van Boven, een nieuwe chef. Het gerucht ging dat deze chef – hij heet Arvid Schmidt – zo ruig en avontuurlijk kookte dat het vooral varkensoren, zult, hersenen en bloedworst is wat de pot schaft, dus wilde ik zelf wel eens gaan kijken. The proof of the pudding is in the eating; ik hou wel van een avontuurtje.

Aan de Amstel is een klein, zeer sober ingericht zaakje op een mooie plek aan de Weesperzijde. De bediening is jong en vriendelijk, hier en daar misschien wat onhandig, er klinkt wat hippe muziek uit de boxen, er komen veel twintigers en dertigers. En er staan geen varkensoren op de kaart, maar wel gerechten met eendenei, bloedworst en merg. Je kunt per tafel kiezen uit een 4-, 5-, 6- of 7- gangenmenu (4 gangen 45,-), dat is samengesteld uit alle gerechten van de kaart. Wij willen vandaag liever zelf kiezen en schieten lekker uit de startblokken met zes mooie, kleine oesters (2,50 per stuk) die netjes geopend zijn en zich goed laten smaken.

De gerechten worden op de menukaart alleen in steekwoorden weergegeven, dus het is een beetje afwachten hoe de bereiding zal zijn: prei-schapenkaas-hazelnoot (12,50) en merg-kokkels-bloemkool (15,-). Deze voorgerechten laten te lang op zich wachten, dus wordt het hele bordje brood met reuzel – heerlijk trouwens – verorberd en drinken we ons glas cremant uit Limoux tot op de bodem leeg. Eén preitje is serieus aangebrand, de rest gelukkig niet en de combinatie met schapenkaas en hazelnoten is heerlijk. De toegevoegde wasabi klinkt als een vreemde eend in de bijt maar geeft lekker pit aan het gerecht. Merg met kokkels en bloemkool is een ongelofelijk smakelijk gerecht, zacht en smeuïg en door het contrasterende zuurtje spannend genoeg, het ultieme comfortfoodgerecht.

Dan gaan we aan de hoofdgerechten en die zijn even eenvoudig als smakelijk: ree-bieten-koolrabi (25,-) en bloedcake-pompoen. De ree is zelf geschoten door restauranteigenaar Joris Vermeer (gelukkig komen mijn tanden geen kogels tegen) en mooi rosé gebakken, er zit boterzacht stoofvlees bij, biet en koolrabi in dunne plakjes… spot on! De bloedcake, samengeperste bloedworst maar dan zonder velletje, is hoog op smaak, erg lekker gekruid en perfect in combinatie met de geroosterde flespompoen, die gelukkig niet geschild is, maar helaas wel een tikkie te veel komijn heeft gekregen. We drinken een gekoelde Morgon 2012 (41,-) van Domaine Marcel Lapierre in de Beaujolais, de wijlen pionier van de beweging van de vin naturel, wijn die gemaakt is zonder in te grijpen in de natuurlijke processen. Het is een beetje dwarse keuze, want het is een gamay die, zoals de aardige dame in de bediening terecht opmerkt, te licht is voor bij de ree. Ze beveelt een syrah aan. Maar we vinden deze Morgon zó prettig dat we ’m niet kunnen weerstaan – dan maar een gekke wijn-spijscombinatie. Aan de Amstel heeft trouwens een mooie en uitgebreide wijnkaart en opvallend is dat de prijzen niet de pan uitrijzen; je kunt hier voor een redelijk bedrag een goede fles bestellen. Tenzij je je oog laat vallen op een Barolo, Brunello of Beaune 1er Cru, maar dan heb je er zelf om gevraagd.

Omdat we het niet af kunnen leren, bestellen we een bordje smakelijke en zeer gerijpte kaas van Kef (12,- ) en ten slotte gaan we definitief overstag bij het dessert: bruine boterijs-koffiekaramel-cacao crumble (7,50). Een heel gemeen toetje, want zó lekker, zó crispy, zó vrolijk stemmend en zó verslavend dat we dus wel terug moeten komen.

En dat doen we graag, terugkomen. Want het is hier zeker avontuurlijk, maar niet té. Oké, als je liever niets anders wilt dan een klassiek biefstukje kruidenboter of je gruwelt van pure smaken en eenvoud, dan ben je hier aan het verkeerde adres. Hier is het eten origineel, maar vooral lekker en de sfeer is gezellig en ongedwongen, helemaal nergens opgeprikt. Zeker, sommige details op het bord verdienen nog aandacht, misschien moet het een tikkie meer in balans en ook organisatorisch (lang wachten) valt nog wel winst te behalen. Maar bovenal is Aan de Amstel precies wat een goed eethuis moet zijn.