Nepavonturiers

Tosca Niterink en haar dans- en wandelpartner Anita Janssen roeien, wandelen en scooteren de Ganges af. Ze doen op de Achterpagina wekelijks verslag.

Als je koffie wil, moet je eerst de vrouw van het mannetje in de koffieautomaat wakker maken. Beeld Anita Janssen

‘We zijn nepavonturiers”, bromde Annie, toen we in Varanasi op de trein naar Patna stapten.

We konden ook met de boot. Annie had een boot gecharterd. Een heel dure boot, dat wel. Er moest een duur betaalde twaalfkoppige bemanning mee. Iemand om de motor te bedienen. Iemand om te sturen. Iemand om in het water te springen als er „iets” aan de propeller zou blijven hangen. (Dat kan makkelijk want ik vertelde al eerder dat er van alles in de Ganges drijft.)

„Dat hoeft toch niet”, probeerde Annie nog af te dingen, „als er een dode hond aan de propeller blijft hangen springt Tosca gewoon het water in, zij is heel goed in knopen ontwarren.”

„Ja, maar er moet ook een kok mee, want we zitten dagen in de middle of nowhere.”

„Wij koken zelf wel”, opperde ik, want we zijn een beetje uitgekeken op het Indiase eten, de dahl komt me de kont uit met de chapati erachteraan! „We rukken wel een blik ravioli open.” (Niet dat dat helpt want ravioli smaakt hier ook naar dahl, alles smaakt naar dahl, zelfs de oploskoffie.)

„Ik lust geen ravioli”, riep de kapitein, „dus er moet in elk geval een kok mee om voor mij te koken. En omdat de kok het druk heeft met drie keer per dag een maaltijd voor mij te bereiden, moet er ook iemand mee om voor de kok te koken en natuurlijk ook iemand om te koken voor degene die voor de kok kookt.”

Enfin, we kwamen er niet uit en er is veel verborgen werkloosheid in India. Dat duikt op de raarste plekken op! Je moet goed kijken dan zie je het overal.

Er staat bijvoorbeeld hier op dit station een koffieautomaat. Niks geks zou je zeggen, leve de vooruitgang! Maar in die koffieautomaat zit een deurtje, want in die koffieautomaat woont een mannetje. Het mannetje van de koffieautomaat, die je geld aanpakt en je muntje voor jou in de gleuf steekt.

Meestal slaapt het mannetje. En zijn vrouw ook, zij zit buiten het hokje op de grond te slapen met haar hoofd tegen haar tas. Als je koffie wilt, moet je eerst haar wakker maken. Dan klopt zij op het deurtje en dan komt het mannetje van de koffieautomaat naar buiten met een verkreukeld gezicht. (Het valt niet mee te moeten slapen in zo’n klein hokje.) Dan schudt het mannetje van de koffieautomaat zijn hoofd en zegt: „Is not working” en dan gaat-ie weer door zijn deurtje naar binnen.

Wat eigenlijk niet jammer is want de koffie zou naar dahl hebben gesmaakt.