Column

Nederlandse kinderen distantiëren zich

Nourdin el Ouali en zijn zoontje op YouTube.

Met de huidige omloopsnelheid van hypes is een op donderdagochtend op YouTube geplaatste video op vrijdagavond alweer oud nieuws. Maar doordat De Wereld Draait Door het filmpje van 1 minuut 42 gisteravond ook uitzond zal het debat erover nog wel even doorgaan.

Dat is ook precies de bedoeling van de makers, van wie er twee bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel zaten: regisseur Abdelkarim el Fassi en pedagoog Nourdin el Ouali, tevens Rotterdams gemeenteraadslid voor de islamitische partij NIDA .

Op YouTube keken er binnen een dag al 128.000 mensen naar het Engels ondertitelde Nederlandse Kinderen Bieden Excuses aan voor Terrorisme. De jonge kinderen, merendeels met bruin haar en bruine ogen, worden door een ouder of een oom aangespoord om afstand te nemen van terrorisme, gepleegd door mensen die er net zo uitzagen en ook een muts droegen. Er is één hoogblond kind dat door zijn hoogblonde moeder wordt gevraagd: „Weet je wie er ook zulke haren heeft? Breivik!” Het audiovisuele pamflet eindigt met een tekst dat stigmatisering verdeelt en met de oproep: „#letsunite”.

De reacties op de sociale media kun je wel ongeveer uittekenen. Er is veel bijval, maar nog meer verontwaardiging dat kinderen worden ingezet voor politieke propaganda. Het feit dat ze schijnbaar hard worden aangepakt en beledigd maakt het voor de critici nog erger. Deels is dat hetzelfde sentiment als toen Paul de Leeuw in 1992 een zevenjarig jongetje uitschold, omdat hij vals zong, als satire op al te strenge talentenjachten. Dat dit alles gerepeteerd en gespeeld was, deed de boosheid niet verstommen.

Voor een belangrijker deel lijkt de woede nu verwant met het argument dat je een kinderfeest niet mag verpesten door te roepen dat Zwarte Piet racistisch is. Kinderen zijn zuiver en leven in een ongerepte wereld, dus mag je ze niet in de ruzies van grote mensen betrekken. En al helemaal niet als je het met het standpunt van de protesterende partij faliekant oneens bent.

Wie twijfelt of het ethisch verantwoord is om kinderen in te zetten in de kwestie of moslims zich moeten distantiëren van terreur, zou zich kunnen laten overtuigen door het essay van Greta Riemersma deze week in Vrij Nederland, getiteld De grote blinde vlek van de Nederlandse blanken. Ze beschrijft daarin onder meer hoe haar kinderen, die een Marokkaanse vader hebben, op school en straat benaderd worden na een aanslag als die op Charlie Hebdo. Hoe dat resulteert in buikpijn, niet naar school willen en een deuk in het zelfbeeld.

Het is inderdaad moeilijk voor blonde Nederlanders om zich dat goed voor te stellen. Maar het besef dringt wel langzaam door, dat als je steeds hoort dat je een boefje bent, je dat zelf gaat geloven. Het is het moment voor paardenmiddelen als dit filmpje.

Zelfs de zo tolerante, doorgaans scherp op uitsluiting lettende Adriaan van Dis maakte als tafelheer bij DWDD een klassieke denkfout door El-Fassi en El Ouali aan te spreken met „jullie als moslims”. Er is geen jullie, er is hooguit wij, maar vooral ik, jij, hij en zij.