Column

Wij moeten ons steeds meer zorgen maken

Margreet Spijker in ‘WNL Opiniemakers’.

In de vooraankondigingen van het nieuwe programma WNL Opiniemakers werd expliciet beloofd dat „conservatief en liberaal Nederland” daar een stem zou krijgen. Na twee afleveringen blijkt die belofte nogal problematisch, om meerdere redenen.

Uiteraard is WNL, „de omroep van Wij Nederland”, door De Telegraaf in het leven geroepen om rechts meer kans te geven in links Hilversum. Maar terwijl steeds minder mensen het erg vinden om rechts te worden genoemd, wil bijna niemand in Nederland conservatief zijn. WNL zal het vast niet leuk vinden als ik Opiniemakers ouderwets en niet zo origineel noem, maar zijn dat niet juist per definitie sleutelbegrippen voor het conservatisme?

Ook de term „opiniemaker” doorgrond ik niet direct. Is dat hetzelfde als een opinieleider? Of is het iemand die een opinie verzint dan wel de onze fabriceert? In dit format is het een bekende conservatief of liberaal die aan een kolossale grijze tafel in een knalpaars decor met twee andere gasten en een presentator over het nieuws van de week mag babbelen, feitelijk precies als in al die andere praatprogramma’s.

Maurice de Hond peilde onze mening over stellingen, waarin de woorden „wij” en „moeten” veruit favoriet zijn: „Moeten wij vrijwillig ons DNA afstaan om zo onze veiligheid te waarborgen? Moeten islamitische jongeren verplicht onze westerse waarden worden bijgebracht? Moeten we IS keihard neerslaan?”

Maar de mooiste zin die presentatrice Margreet Spijker gisteren uitsprak was een onheilspellend bruggetje: „Deze week werden we ook nog overspoeld door verontrustende berichten in een heel andere kwestie, over het persoonsgebonden budget. Schrijnende gevallen.”

Omdat er ook talloze beelden uit Nieuwsuur en het NOS Journaal moeten worden gerecycled, heeft Margreet de hele uitzending een beetje haast. Het spannendste debatje was misschien nog wel tussen CDA-spindokter Jack de Vries („communicatiestrateeg en opiniemaker”) en SGP-leider Kees van der Staaij over de doodstraf. De laatste zei er geen geheim van te maken (maar er ook niet mee te koop te lopen) dat zijn partij daar in uitzonderlijke omstandigheden wel iets in ziet. Maar het mag natuurlijk niet zijn om wraak te nemen, zoals deze week de Jordaanse regering leek te doen.

De PVV zal wel te links zijn voor dit platform, dat tot nu toe desalniettemin ook ruimte bood aan oud-wethouder Rob Oudkerk (PvdA) en vicefractievoorzitter Mona Keijzer (CDA).

De meest genuanceerde en hartstochtelijke bijdragen leverden echter twee redacteuren van Elsevier, vorige week chef Arendo Joustra en gisteren Nikki Sterkenburg. Het kan me niet eens zo heel veel schelen wat ze beweren, als het maar met enige flair en intelligentie gebeurt, en niet in van die gebeitelde, nationalistische zinnetjes: „De sluiting van V&D is slecht voor onze steden.”

Een conservatief zal deze parel aan de kroon van onze winkelstraten altijd willen behouden, want vroeger was alles beter. Een liberaal gelooft in creatieve destructie. Sterkenburg zei dat ze de laatste keer in de paskamer van V&D, kijkend in de spiegel, dacht dat ze geelzucht had. Oei, lucht, een grapje, dat werd hoog tijd na twee afleveringen vol doem en zorg.