Hele luie Matrix-variant

‘Wat gebeurt er toch met me?’ Heldin Jupiter Jones krijgt een van de grootste clichés uit het filmrepertoire in het sciencefictionsprookje Jupiter Ascending. Meestal is zo’n zinnetje aanleiding voor uitleg door een bijpersonage over de precaire situatie waarin de held zich bevindt, en hier is dat niet anders. Jupiter Ascending loopt over van deze moeizame manier van vertellen die niet alleen Jupiter, maar vooral de kijker moet informeren hoe de vork precies in de steel zit. Bovendien kunnen de Wachowski’s er meermalen hun boodschap in kwijt: aardbewoners wanen zich superieur maar zijn dat niet, ze worden namelijk door andere levensvormen stiekem geoogst en stelselmatig gebruikt als genetisch materiaal voor de verjonging van buitenaardse wezens. Dat klinkt als een luie variatie op The Matrix (1999), de superhit die de Wachowski-broers op de Hollywoodkaart zette.

De intellectuele pretenties van Jupiter Ascending doen een gooi naar de waarschuwende filosofietjes uit Star Trek maar komen niet heel ver: van het naar verluidt 600 pagina’s tellende script blijft bar weinig over, al zullen de fanboys daar vast anders over denken. Ook in andere opzichten gaat het vreselijk mis. Zo fluistert Schurk Balem (Eddie Redmayne) de hele film, maar in plaats van hem enger te maken, is het tamelijk irritant en lachwekkend. En als de muziek weer eens een bombastisch koor inzet wordt alles zo ridicuul dat er geen redden meer aan is.